Ο τίτλος; “Έκτακτη εισφορά και για τη γενιά των 700 ευρώ! ” που παρέπεμπε σε τρία διαφορετικά άρθρα της εφημερίδας “Πρώτο ΘΕΜΑ“, όπου και διάβασα

“Η έκτακτη εισφορά που επιβάλλεται είναι ουσιαστικά …μόνιμη, καθώς θα ισχύσει για τέσσερα χρόνια και μάλιστα θα επιβληθεί σε όλους τους πολίτες με εισόδημα πάνω από 8.000 ευρώ!”

Θα το θέσω απλά και ξεκάθαρα ξεφεύγοντας από το γραπτό λόγο για λίγο “Πάνε καλά;” Αυτούς εκλέξαμε; Αυτούς που ούτε καν εξέτασαν άλλες λύσεις (αναφέρομαι σε Κίνα και Ρωσία για δανεισμό με χαμηλότερο επιτόκιο, αναφέρομαι σε μείωση των δαπανών της Βουλής και των Υπουργών, αναφέρομαι στο κλείσιμο ανενεργών δημοσίων οργανισμών) για να βγούμε από την κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν και συνεχίζουν να τρέφουν γονατίζοντας τα κοινωνικά σύνολα και -ακόμα χειρότερα- γονατίζοντας την ίδια την ψυχολογία και αφαιρώντας το δικαίωμα να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις. Δε σεβάστηκαν τον κόσμο που πίστεψε σε αυτούς, δε σεβάστηκαν ούτε τους εαυτούς τους που εκτέθηκαν δημοσίως λέγοντας όλα αυτά τα ψέματα προεκλογικά και λίγες μέρες μετά.

Θέλετε να κινηθεί η αγορά; Υπάρχουν τόσοι άλλοι που έχουν χρήματα και γλιτώνουν από το σύστημα που έχετε δημιουργήσει και εμείς υποστηρίζουμε έμμεσα. Περιμένετε να κινηθεί με 23% ΦΠΑ ή με μειώσεις συντάξεων χαμηλοσυνταξιούχων που ήδη χρωστάνε στα κατά τόπους φαρμακεία. Δε φταίτε εσείς κύριοι. Εμείς φταίμε. Εμείς γιατί σας δώσαμε την εξουσία που έχετε. Εσείς την καταχραστήκατε. Λέτε πώς είστε κοντά στο λαό; Χρησιμοποιήστε μία μέρα το αστικό και πάρτε 700 ευρώ για ένα μήνα -χωρίς ένσημα- και ζήστε σε ένα δυάρι… φυσικά χωρίς καμία άλλη βοήθεια. Η ασυλία εδώ δε μπορεί να σας βοηθήσει. Φυσικά αυτό ήταν μία υπόθεση. Αν μπείτε στο αστικό το λιγότερο που θα πάθετε θα είναι τα ολοκαίνουρια λουστρίν παπούτσια σας να γίνουν γκρι από τις πατημασιές , ενώ μέχρι και ο τραπεζικός υπάλληλος που θα σας δει θα αρνηθεί να σας πληρώσει. Άρα από μόνο του σαν σενάριο είναι άτοπο. Χαίρεστε για αυτό; Χαίρεστε που δε σας σφίγγουν πλέον το χέρι όπως έκαναν παλιά; Θα μου πείτε δε σας νοιάζει. Τι να κάνουμε; Παρά τους φόρους σας εμείς είμαστε ακόμα άνθρωποι. Άλλοι αγανακτισμένοι και άλλοι σπίτια τους να κάνουν τη δική τους επανάσταση. Ένα είναι το σίγουρο. Δε σας θέλουμε. Βαρεθήκαμε να σας ακούμε. Κουραστήκαμε να σας πιστεύουμε.

Έχετε ένα αξίωμα. Όχι για εσάς. Για εμάς. Για να κάνετε το καλύτερο για τη χώρα και για τους πολίτες της. Κρίμα. Δεν αξίζετε καν αυτή τη μνεία. Για αυτό βαρέθηκα. Γιατί έτσι σας δίνω αξία. Πλέον μόνο τα κανάλια πρέπει να σας δίνουν αξία, γιατί και αυτά μαζί σας είναι. Δυστυχώς, βρήκατε το χειρότερο τρόπο να είστε στο επίκεντρο των συζητήσεων. Απολαύστε το.

Φιλικά.

” Σε σένα πάντα θα γυρνώ κι αν δε σου φτάνει
καράβι γίνε να γινώ εγώ λιμάνι “

“πως ήσουν πάντα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος
εσύ η ασπίδα μου το τόξο και το βέλος”

Γιατί όλα στη ζωή είναι ένα ταξίδι. Μία ευγενική ψυχή, αθώα και παιχνιδιάρικη μου το έμαθε αυτό και ακόμα μου το μαθαίνει. Το μυαλό, το πνεύμα και ο νους σου μπορεί να ανοίξει πύλες διάφορες και να πλάσει μέρη φανταστικά που μόνο εσύ έχεις τη δυνατότητα να τα ζεις και να τα βλέπεις. Ξέρεις είναι τόσο όμορφα. Κάθε φορά που τα βλέπεις είναι διαφορετικά και κάθε φορά τα ανακαινίζεις και τα διακοσμείς ξανά και ξανά και ξανά και ποτέ δεν τα βαριέσαι, γιατί δε μπορείς να βαρεθείς την καρδιά σου. Κάθε χτύπος της σε κρατά στη ζωή και κάθε τύπος είναι τόσο σημαντικός που η σπουδαιότητά του η ίδια τον κάνει ξεχωριστό. Έτσι και αυτό το ταξίδι δε μπορεί να χάσει τη μοναδικότητά του.. σκέψου.. δύο είναι οι χτύποι τώρα όχι ένας.. Δύο συγχρονισμένοι χτύποι με το ίδιο πάθος  για νέες περιπέτειες… Bon Voyage!

Η μέρα είναι πιο όμορφη σήμερα. Η μέρα είναι πολύ καλύτερη σήμερα. Ήλιος, από τους πιο φωτεινούς και γέλιο… χαμόγελο όλη την ημέρα. Έτσι πρέπει να είμαστε κάθε μέρα. Περιμένοντας την πηγή της χαράς μας χαμογελαστοί, γιατί είναι από τις πιο γλυκές προσμονές. Και το καλύτερο; Ξέρεις πως η χαρά αυτή δε σε πάει πίσω… σε καμία περίπτωση.. παρά μόνο μπροστά.. είναι το μικρό αεροπλανάκι που χωράει όλες σου τις ιστορίες -και εσένα μαζί- και σε ταξιδεύει παντού και σου δίνει την ώθηση να συνεχίσεις. Ευχαριστώ

Καλό καλοκαίρι σε όλους μας

Όχι αυτό… ναι εκείνο… ίσως αυτό… μπορεί εκείνο… έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Με αυτόν τον τρόπο σκεφτόμαστε και με αυτόν δρούμε… θέτοντας όρια και στόχους. Όποιος πει ότι δεν έχει όρια μάλλον έχει χάσει τον εαυτό του ή απλά – το πιθανότερο- ψεύδεται. Όρια καθημερινά στους τρόπους μας και στα ήθη μας, στους στόχους και τις επιδιώξεις μας…οι επιλογές μας είναι και τα όριά μας. Αν επιλέξεις να ακολουθήσεις ένα μονοπάτι έχεις θέσει ένα όριο στον εαυτό σου να ακολουθήσεις αυτό το μονοπάτι ανεξάρτητα από το αν βρεις στο δρόμο σου διαφορετικές επιλογές που θα κάνεις και θα θέσεις εκ νέου διαφορετικά όρια. Μπορεί φυσικά να κάνω και λάθος… όμως στην περίπτωση της “ομάδας” έθεσα όρια ή προσπάθησα τουλάχιστον.

Πίστευα ότι έκανα ό,τι ήθελα για έναν σκοπό όχι για μένα, μα για το “κοινό καλό”.. Όσο περνούσε ο καιρός είχα αρχίσει και κουραζόμουν, συνεχίζοντας όμως απτόητος τις ενέργειές μου ή καλύτερα υποχρεώσεις μου, αφού πλέον αυτό είχαν γίνει… Οι απαιτήσεις μεγάλωναν, μα εγώ γινόμουν μικρότερος.. Είχα αρχίσει να χάνω τον εαυτό μου, να χάνω τις πεποιθήσεις μου και τις αρχές μου.. Τότε είπα να σταματήσω, ούτως ή άλλως δε μπορούσα να συνεχίσω όπως πριν ή καλύτερα να συνεχίσω γενικότερα με αυτές τις δραστηριότητες…στο τέλος θα χανόμουν..

*ΓΚΝΤΟΥΠ*

Ναι εδώ.. προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα και κάποιο άτομο δίπλα σου, αλλά ίσως και το σαράκι μέσα σου κουνούν το κεφάλι τους με υπεροψία και χαμογελούν πονηρά, λέγοντάς σου “στα ‘λεγα εγώ”.. έλα μου ντε που εγώ δεν τα άκουγα…

Ας επανέλθω.. η προσγείωση λοιπόν ήταν αρκετά απότομη.. άτομα που μιλούσαν μαζί σου, γελούσαν με τα αστεία σου, σου έλεγαν καλημέρα με χαμόγελο… πλέον ούτε που σε κοιτούσαν… τους άρεσες εσύ ή οι ενέργειές σου…; Το δεύτερο θα σκεφτείτε.. το δεύτερο θα μου πείτε.. ξέρω ξέρω… Τελικά η λέξη “Φίλος” είναι μεγάλη και πρέπει να χρησιμοποιείται σε ιδιαίτερες περιπτώσεις.. όχι ότι τους θεωρούσα φίλους μου… όμως ήταν κάτι παραπάνω από γνωστοί μου…

Αρκετά με τη γκρίνια μου!… Καλό απόγευμα!

Κρατούσαν μπαλόνια.. περίεργα μπαλόνια κόκκινου χρώματος, που έγραφαν διακριτικά Α, Ε, Ζ. Περίεργα πράγματα… Δε γελούσε κανένας στο τρένο.. Σκυφτοί, σκυθρωποί, περίμεναν το τρένο να ξεκινήσει. Κακοί άνθρωποι. Λένε ότι η “αύρα” σου μεταφέρεται σε όλους γύρω σου.. ακριβώς αυτό έγινε. Αν ένα χρώμα μπορούσε να περιγράψει το τρένο εκείνο ήταν το σκούρο βαθύ μπλε – σχεδόν μαύρο. Πένθιμο χρώμα, πένθιμη και η ατμόσφαιρά του. Έχοντας σαν μόνη χαρά, σαν μόνο φως τα παιδιά που μετέφερε στον προορισμό τους.

Το τρένο άρχισε να σφυρίζει. Πώς όμως να καταδεχόταν να μεταφέρει τέτοιους επιβάτες. Ήταν ψυχρό σίδερο και όμως είχε καρδιά. Πίστευε σε κάτι. Πίστευε και ας μην είχε αισθήματα. Δεν ήθελε να ξεκινήσει. Ας το πίεζε ο μηχανοδηγός, αυτό δεν ήθελε. Δεν ήταν προορισμένο για μία λίμνη δακρύων, για μία διαδρομή με απρόβλεπτο τέλος, για ένα φεγγάρι χωρίς προσμονή. Να έτρεχε, φυσικα! Να έτρεχε! Όχι όμως για το τέλος, μα για την αρχή… Κουβαλούσε εξάλλου τρία όμορφα, χαρούμενα παιδιά. Δε μπορούσε να τα αφήσει έτσι! Πώς να τα άφηνε έτσι; Θα ήταν σαν να εγκατέλειπε τους τροχούς του ή ακόμα χειρότερα, να ξερίζωνε τη μηχανική, μα ευαίσθητη, σιδερένια καρδιά του. Στον κόσμο άλλωστε αυτό, η καρδιά του μόνο ένα πράγμα εμπιστεύθηκε.. τις ράγες. Μόνο αυτές δεν είχαν προδώσει εκείνο το τρένο ποτέ στην ψεύτικη, μηχανοκίνητη ζωή του. Έτσι, όπως εκείνες εμπιστευόταν αυτό και αυτό εμπιστευόταν τις λεπτές γραμμές που έδειχναν τη διαδρομή. Πώς να πρόδιδε ακόμα και αυτές, που το περίμεναν πώς και πώς, όλο προσμονή και χαρά; Να έκοβε το χαμόγελό τους; Και αν – λέω αν – μία από αυτές αυτοκτονούσε στραβώνοντας την άκρη της; Τότε; Τότε τι θα γινόταν το τρένο; Πώς θα άντεχε τον πόνο; Όταν και το ίδιο ήξερε ότι αυτό τον προκάλεσε! Ω…τρομερή λύπη.

Για αυτό το τρένο μούγκριζε, όμως έμεινε αμετανόητος και αεικίνητος βράχος εκεί στο σταθμό. Δεν τον ενδιέφερε η καθυστέρηση. Δεν ήθελε απλά να ταξιδέψει. Πρώτη φορά που μισούσε να είναι τρένο και πρώτη φορά που ένιωθε περήφανο που αντιδρούσε στο “βασιλιά” σταθμάρχη και στον “αφέντη” οδηγό του.Ο καπνός γέμιζε την ατμόσφαιρα.. μαύρος, δείχνοντας τη θλίψη και την αντίδραση του κατεργάρικου τρένου που δεν ήθελε πια να τρώει κάρβουνο για να κινείται, παρά τους μηχανικούς που φέρανε για να το εξετάσουν…

Κανένας “γιατρός” δεν έφερε αποτέλεσμα..

Οι επιβάτες άρχισαν να αγανακτούν και μαζί τους και τα παιδιά. Όχι από τίποτα άλλο, αλλά επειδή ήθελαν να τρέχουν, όπως η ζωή, η αγάπη και ο έρωτας που θέλουν συνεχώς εξελίξεις νέες… Ήθελαν να εξερευνήσουν καινούρια μέρη και τοπία.. άσε που από τον καπνό δεν έβλεπαν καν την πλατφόρμα του σταθμού. Αποφάσισαν να δράσουν.

Κατέβηκαν από το τρένο λαθραία και περπατώντας σιγά σιγά,όπως οι γάτες κυνηγώντας το ποντίκι, ώστε κανένας να μην τους καταλάβει πήγαν πίσω από το τρένο και ξεκίνησαν να το σπρώχνουν! Το ίδιο νιώθοντας το σκούντημα αντέδρασε προχωρώντας πιο μπροστά. Τα παιδιά συνέχισαν να σπρώχνουν και το τρένο συνέχισε να αντιδράει, μέχρι που τα ίδια έτρεξαν και ανέβηκαν επάνω του και το τρένο μην έχοντας καταλάβει τι το ώθησε προς τα μπροστά συνέχισε την πορεία του. Οι ράγες δέχτηκαν με ευχαρίστηση την εκκίνησή του, όπως με γιορτασμούς τη δέχτηκαν και οι τρεις επιβάτες του. Οι υπόλοιποι, αγανακτισμένοι και μη μπορώντας να αλλάξουντ η βούληση του τρένου, κατέβηκαν και περίμεναν το επόμενο, ενώ κάποιοι εγκατέλειψαν και την προσπάθεια να ταξιδέψουν και αφήνοντας το τρένο και τους μικρούς επιβάτες του και τα κόκκινα μπαλόνια τους στην ησυχία τους να απολαύσουν τη νέα διαδρομή…

Ποτέ μου δε θα μπορέσω να συνηθίσω αυτόν τον αποχωρισμό…

Δε βρίσκω νόημα στις λέξεις. Εσύ μου έμαθες να ανακαλύπτω το νόημα της κάθε μίας ξεχωριστά και εσύ με δίδαξες την ξεχωριστή υφή τους. Τι να κάνω; Ήμουν κακός μαθητής και δεν έμαθα ακόμα… ή καλύτερα… δε θέλησα να μάθω… κερδίζοντας έτσι άλλο ένα μάθημα.. άλλο ένα χαμόγελο..

Είναι τελικά μαγική αυτή η αίσθηση που μου χαρίζει το χαμόγελό σου…. απαραίτητη ανάγκη της βαρετής, γκρίζας καθημερινότητας. Χάρισέ το μου για άλλη μία φορά. Για άλλο ένα λεπτό. Θα περιμένω πώς και πώς! Στο υπόσχομαι! Θα το υποδεχτώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο! Στο υπόσχομαι.. υποσχέσου μου όμως να μου δώσεις άλλο ένα χαμόγελο δικό σου… Ένα από αυτά τα παιδικά αθώα χαμόγελα που μου φτιάχνουν τη μέρα…

Οι λέξεις με φωνάζουν. Αφήστε με! Αφήστε με μόνο… εμένα και το ποτό που έχω μπροστά μου… Αφήστε με να φανταστώ τουλάχιστον το χαμόγελό της. Αυτό μου δίνει χαρά, αυτό με κινεί, αυτό με πηγαίνει μπροστά…

Έλειπες για λίγο, όμως εμείς – μην το ξεχνάς- μετράμε διαφορετικά το χρόνο. Υπάρχουν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι ώρες και οι μέρες για τους άλλους, όμως εμείς έχουμε  τον καιρό, την ανάσα, τα αστέρια και τη σκέψη… μόνο έτσι λοιπόν μετράμε το χρόνο εμείς. Πέρασαν βασανιστικά αργά τα δικά τους λεπτά, βασανιστικά αργά οι δικές τους οι μέρες… Όμως έφτασε η στιγμή για την αγκαλιά που ψάχναμε και οι δύο τόσο καιρό.

Επιτέλους!

Eσύ διαβάζεις ό,τι γράφω και έτσι αποκτούμε μία σχέση αλλιώτικη και παράξενη.

Δε με ξέρεις μπορεί και να με ξέρεις όμως κάνε πως δε με ξέρεις ή και να με ξέρεις μάθε με περισσότερο.

Δεν έχεις μάθει να με αντιμετωπίζεις ούτε και εγώ… ε και; Καιρός να μάθεις..

Καιρός να μάθω εγώ εσένα και εσύ εμένα.

Καλή Χρονιά λοιπόν!

Καλημέρα!