Άφησα την τηλεόραση να παίζει με χαμηλή μουσική, χαμήλωσα τα φώτα και έτσι αραίωσε ο αέρας, αποφορτίστηκε η ατμόσφαιρα από την ένταση της ημέρας. Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Λίγες φορές αφήνω τα βράδια το παντζούρι ανοιχτό. Σήμερα το άφησα από επιλογή – καθαρά και μόνο – για να δω ένα μικρό κομμάτι ουρανού. Ξέρω για κάποιους είναι ένα μικρό κομμάτι ουρανού, ένα μαύρο κομμάτι απέραντου τίποτα με κάτι αστέρια και ένα φεγγάρι… συνηθισμένα πράγματα. Για μένα δεν είναι έτσι όμως. Συγνώμη αλλά επέλεξα να ζω βάζοντας ρομαντικές πινελιές στον καμβά της ζωής. Έτσι και στον ουρανό. Έμαθα ότι δεν είναι απλά μαύρο χρώμα, είναι σκέψεις, θλίψη και ταυτόχρονα ένας χώρος που χωράει όλες τις στιγμές σου. Κατάλαβα ότι τα αστέρια δεν είναι απλά σώματα ουράνια και κοσμικά έτη φωτός μακριά από εμάς ,να η ψυχρή προσέγγιση που σας έλεγα, είναι χάντρες. Λευκές λαμπερές χάντρες που στολίζουν τις νύχτες και είναι ικανές να σου υπενθυμίσουν ότι σε αυτό το δικό σας “τίποτα”, υπάρχει “κάτι”. Ώρες ώρες θα ορκιζόμουν ότι είναι τα μάτια του ουρανού που μας παρακολουθεί και ίσως για αυτό μας είναι εύκολο να μοιραζόμαστε τα αισθήματά μας μαζί του… ίσως για αυτό μας είναι το απέραντο τόσο γνωστό. Άλλες πάλι φορές θα έλεγαν ότι μου μιλάνε κιόλας. Επικοινωνούν μαζί μου. Δεν είμαι τρελός, μη με παρεξηγείτε, απλα μου λείπει. Λείπει εκείνο το κομμάτι ουρανού που είναι πιο φωτεινό από όλα. Λείπει εκείνη η γνώριμη λάμψη που συναντώ στα όνειρά μου. Το βράδυ όλα αλλάζουν.
Τα χρώματα, τα σχήματα, η σημασία όλων αλλάζει. Διαστρεβλώνονται στη δίνη της φαντασίας και αμφιταλαντεύονται μεταξύ αληθινού και ονείρου. Πλέον συνήθισα… χωρίς να χρειάζεται να κλείσω τα μάτια νιώθω αυτό το κομμάτι δίπλα μου, πότε να μου μιλάει, πότε να με κοιτάζει έντονα, πότε να μου χαμογελάει και εκείνη τη στιγμή λάμπουν τα πάντα. Ποτέ άλλοτε ο ουρανός δεν είναι πιο φωτεινός. Περιμένω αυτό το κομμάτι.. το περιμένω… να το αγγίξω, όμως οι ώρες είναι ατέλειωτες… δεν περνούν όταν θέλεις κάτι, όταν ανυπομονείς για κάτι. Εγώ ανυπομονω να αγγίξω τον ουρανό με τα φτερά που μου χαρίζει και να χαθώ στο σύμπαν, να μιλάω μαζί του για ήρωες τρελούς και αλλοπαρμένους που τραβάει ο καθένας το δικό του γολγοθά, να μοιράζομαι μαζί του τα σύννεφα, τον ήλιο, τη βροχή, την αίσθηση του βρεγμένου γρασιδιού και τη θάλασσα. Να είμαι ξανά παιδί, καθώς σπάει το προσωπείο και φαίνεται το αληθινό. Μου λείπει.
Δύο φλεγόμενα πουλιά ταξιδιάρικα πλεγμένα στο πρόσωπό σου, κεντημένα με προσοχή περισσή και κλωστή χρυσή, πλαισιωμένα από δύο πανιά και δυο ροδαλά μάγουλα και ένα χαμόγελο αληθινό, αθώο, παιδικό να μαρτυρούν την αλήθεια εκείνου του κομματιού του ουρανού που λείπει. Οι ώρες περνάνε δύσκολα και οι εικόνες που βλέπω δεν είναι αρκετές για να γευτώ το κρασί που μου δίνεις. Δεν είναι αρκετές για να χορτάσω τη θέα σου. Συνεχίζω όμως να πετάω και να ξεχνιέμαι ανακαλύπτοντας μικρές μικρές γωνίτσες του λαμπερού ουρανού, γιατί αν κοπούν αυτές.. κόβομαι κι εγώ. Ξέρετε ένα αστέρι βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο αυτού του κομματιού και δίπλα σε αυτό το φεγγάρι. Δε χρειάζεται να είναι ολόγιομο για να λάμπει, γιατί αυτό το φεγγάρι είναι αυτόφωτο. Γιατί; Όταν τραγουδάει ένα αηδονάκι εδώ κάτω στη γη αυτό γεμίζει με τα τραγούδια του, φουσκώνει σαν μπαλόνι – τεράστιο γίνεται ! – και λάμπει από περηφάνια που μπόρεσε και κρυφάκουσε το τραγούδι του.
Σ ακούω.. σε γεύομαι.. και είναι άδειος ο χώρος εδώ πέρα. Όλα απορροφήθηκαν από τη δίνη του χρόνου…Πού είσαι; Πού κρύβεσαι; Άντε βγες! Δεν είναι αστείο πια βγες!… Α.. ξέχασα… δεν πέρασαν ακόμα οι ώρες ε; Δεν αντέχω έλα.. σε παρακαλώ έλα… μη μου κρύβεσαι άλλο.. δεν είναι αστείο πια.. βγες… Οι κανόνες είναι κανόνες και ούτε εγώ ούτε κανένας δε μπορεί να τους παραβιάσει. Κανένας δε μπορεί να κρυφτεί στην κλεψύδρα του χρόνου και να ρίχνει τους κόκκους γρηγορότερα, κανενας δε μπορεί να κλεψει σε τούτο το παιχνίδι. Τα λεπτά περνούν το ίδιο βασανιστικά αργά, όπως και οι ώρες… πού είσαι.. έλα.. έλα γρήγορα..και όταν έρθεις χαμογέλασέ μου! Φόρεσε το καλύτερο χαμόγελό σου και έλα…
Ξύπνησα από τον απότομο ήχο της τηλεόρασης, η οποία συνεχίζει να παίζει ακαθεκτη την ίδια ακριβώς σειρά, το φως να είναι ακόμα απαλό και να αγκαλιάζει γλυκά την κάθε γωνία του δωματιου και το παντζούρι είναι ευτυχώς ακόμα ανοιχτό… Σε νιώθω και σε μυρίζω. Σε αγγίζω και χάνομαι ξανά…Έλα να σε δω… και θα πάμε όπου θέλεις! Όπου θελεις!..
Όνειρα γλυκά…
