Τρένο…

Ευτυχώς πέρασε…σαν τα τρένα που περνάνε από το σταθμό. Έμεινε για λίγο, να δεχτεί τους τελευταίους απαιτητικούς και ανυπόμονους επιβάτες του. Άλλοι μεγαλόσωμοι και γερασμένοι, εναπομείναντες μορφές αυτού του σκληρού κόσμου, και άλλοι λεπτοί μα σκυθρωποί και σκελετωμένοι, συμπλήρωναν αυτό το παζλ του θλιμμένου ταξιδιού, που το τρένο θα ακολουθούσε. Η μόνη χαρούμενη παρουσία σε αυτή την πανδαισία θλίψης ήταν τα παιδιά. Δύο τρία μικρά παιδάκια που έφερναν βόλτα γύρω από τους επιβάτες, προσπαθώντας να τους κάνουν και αυτούς να χαμογελάσουν.

Κρατούσαν μπαλόνια.. περίεργα μπαλόνια κόκκινου χρώματος, που έγραφαν διακριτικά Α, Ε, Ζ. Περίεργα πράγματα… Δε γελούσε κανένας στο τρένο.. Σκυφτοί, σκυθρωποί, περίμεναν το τρένο να ξεκινήσει. Κακοί άνθρωποι. Λένε ότι η “αύρα” σου μεταφέρεται σε όλους γύρω σου.. ακριβώς αυτό έγινε. Αν ένα χρώμα μπορούσε να περιγράψει το τρένο εκείνο ήταν το σκούρο βαθύ μπλε – σχεδόν μαύρο. Πένθιμο χρώμα, πένθιμη και η ατμόσφαιρά του. Έχοντας σαν μόνη χαρά, σαν μόνο φως τα παιδιά που μετέφερε στον προορισμό τους.

Το τρένο άρχισε να σφυρίζει. Πώς όμως να καταδεχόταν να μεταφέρει τέτοιους επιβάτες. Ήταν ψυχρό σίδερο και όμως είχε καρδιά. Πίστευε σε κάτι. Πίστευε και ας μην είχε αισθήματα. Δεν ήθελε να ξεκινήσει. Ας το πίεζε ο μηχανοδηγός, αυτό δεν ήθελε. Δεν ήταν προορισμένο για μία λίμνη δακρύων, για μία διαδρομή με απρόβλεπτο τέλος, για ένα φεγγάρι χωρίς προσμονή. Να έτρεχε, φυσικα! Να έτρεχε! Όχι όμως για το τέλος, μα για την αρχή… Κουβαλούσε εξάλλου τρία όμορφα, χαρούμενα παιδιά. Δε μπορούσε να τα αφήσει έτσι! Πώς να τα άφηνε έτσι; Θα ήταν σαν να εγκατέλειπε τους τροχούς του ή ακόμα χειρότερα, να ξερίζωνε τη μηχανική, μα ευαίσθητη, σιδερένια καρδιά του. Στον κόσμο άλλωστε αυτό, η καρδιά του μόνο ένα πράγμα εμπιστεύθηκε.. τις ράγες. Μόνο αυτές δεν είχαν προδώσει εκείνο το τρένο ποτέ στην ψεύτικη, μηχανοκίνητη ζωή του. Έτσι, όπως εκείνες εμπιστευόταν αυτό και αυτό εμπιστευόταν τις λεπτές γραμμές που έδειχναν τη διαδρομή. Πώς να πρόδιδε ακόμα και αυτές, που το περίμεναν πώς και πώς, όλο προσμονή και χαρά; Να έκοβε το χαμόγελό τους; Και αν – λέω αν – μία από αυτές αυτοκτονούσε στραβώνοντας την άκρη της; Τότε; Τότε τι θα γινόταν το τρένο; Πώς θα άντεχε τον πόνο; Όταν και το ίδιο ήξερε ότι αυτό τον προκάλεσε! Ω…τρομερή λύπη.

Για αυτό το τρένο μούγκριζε, όμως έμεινε αμετανόητος και αεικίνητος βράχος εκεί στο σταθμό. Δεν τον ενδιέφερε η καθυστέρηση. Δεν ήθελε απλά να ταξιδέψει. Πρώτη φορά που μισούσε να είναι τρένο και πρώτη φορά που ένιωθε περήφανο που αντιδρούσε στο “βασιλιά” σταθμάρχη και στον “αφέντη” οδηγό του.Ο καπνός γέμιζε την ατμόσφαιρα.. μαύρος, δείχνοντας τη θλίψη και την αντίδραση του κατεργάρικου τρένου που δεν ήθελε πια να τρώει κάρβουνο για να κινείται, παρά τους μηχανικούς που φέρανε για να το εξετάσουν…

Κανένας “γιατρός” δεν έφερε αποτέλεσμα..

Οι επιβάτες άρχισαν να αγανακτούν και μαζί τους και τα παιδιά. Όχι από τίποτα άλλο, αλλά επειδή ήθελαν να τρέχουν, όπως η ζωή, η αγάπη και ο έρωτας που θέλουν συνεχώς εξελίξεις νέες… Ήθελαν να εξερευνήσουν καινούρια μέρη και τοπία.. άσε που από τον καπνό δεν έβλεπαν καν την πλατφόρμα του σταθμού. Αποφάσισαν να δράσουν.

Κατέβηκαν από το τρένο λαθραία και περπατώντας σιγά σιγά,όπως οι γάτες κυνηγώντας το ποντίκι, ώστε κανένας να μην τους καταλάβει πήγαν πίσω από το τρένο και ξεκίνησαν να το σπρώχνουν! Το ίδιο νιώθοντας το σκούντημα αντέδρασε προχωρώντας πιο μπροστά. Τα παιδιά συνέχισαν να σπρώχνουν και το τρένο συνέχισε να αντιδράει, μέχρι που τα ίδια έτρεξαν και ανέβηκαν επάνω του και το τρένο μην έχοντας καταλάβει τι το ώθησε προς τα μπροστά συνέχισε την πορεία του. Οι ράγες δέχτηκαν με ευχαρίστηση την εκκίνησή του, όπως με γιορτασμούς τη δέχτηκαν και οι τρεις επιβάτες του. Οι υπόλοιποι, αγανακτισμένοι και μη μπορώντας να αλλάξουντ η βούληση του τρένου, κατέβηκαν και περίμεναν το επόμενο, ενώ κάποιοι εγκατέλειψαν και την προσπάθεια να ταξιδέψουν και αφήνοντας το τρένο και τους μικρούς επιβάτες του και τα κόκκινα μπαλόνια τους στην ησυχία τους να απολαύσουν τη νέα διαδρομή…

 

 

1264/Δ: Η ασυνήθιστα συνηθισμένη συνήθεια ενός διόλου συνηθισμένου πλανήτη

[συνέχεια από το προηγούμενο]

Προχθές ξεκίνησε ένα κοσμοιστορικό γεγονός για τους γήινους με το όνομα MUNDIAL ή πιο επίσημα FIFA WORLD CUP 2010, South Africa. Προφανώς το South Africa είναι μία περιοχή -μάλλον χώρα- στην ήπειρο με το μακρινάρι που λέγαμε… την…. Αφρική. Προσπάθησα να μάθω περισσότερα για την “τελετή” αυτή που 20 άτομα κυνηγούνε μία μπάλα και 2 άτομα την περιμένουν… ή καλύτερα προσπαθούν να την αποτρέψουν από το να μπει στο χώρο τους… “τέρμα” το λένε.. κάτι παραπάνω θα ξέρουν. Γνωρίζω σίγουρα ότι τελειώνει με την απονομή ενός κυπέλλου, που προφανώς είναι σημαντικό για κάθε χώρα. Σε αυτήν συμμετέχουν αρχικά 32 χώρες που αργότερα μειώνονται σιγά σιγά.. αλλά αυτά είναι κουραστικά να σας τα εξηγήσω με ένα μήνυμα, οπότε, επιτρέψτε μου να σας τα πω από κοντά.

Όλοι αυτήν την περίοδο σχηματίζουν μικρές ομάδες και κάθονται γύρω από κάτι μεγάλες ή μικρές οθόνες. Πολλοί βγαίνουν έξω από τα σπίτια τους στους δρόμους σε κάτι τεράστια λευκά πανιά όπου επάνω πέφτει το φως ενός προβολέα και παρακολουθούν την τελετή… Ξεπερασμένη τεχνολογία θα έλεγα… καμία σχέση με τις τρισδιάστατες ψηφιακές οθόνες και τους φορητούς προβολείς σε μέγεθος ρολογιού χειρός που χρησιμοποιούμε εμείς και τείνουν να εξαφανιστούν. Το καλό είναι ότι ενώνονται όλοι μαζί.. έρχονται πιο κοντά βλέποντας τους διάφορους αγώνες… είναι σπουδαίο να βλέπεις μεγάλες μάζες ατόμων να πανηγυρίζουν ή να λυπούνται… Δυστυχώς, τέτοια πράγματα δε γίνονται σε εμάς… με λύπη παρατηρώ τους γήινους στο θέμα της διασκέδασης να υπερτερούν…Έχω και εγώ φανατιστεί με αυτήν την ιδέα, οπότε ζητάω ένα μήνα άδεια, αν γίνεται…

Μία ασυνήθιστη για εμάς τους εξωγήινους πραγματικοτητα – τόσο συνηθισμένη για τους γήινους !

Xrima ston 1264/Δ

[συνέχεια προηγούμενης δημοσίευσης perpatitis]

Δεύτερη εβδομάδα στο νέο πλανήτη και ήδη υπάρχουν νέες εξελίξεις από ολες τις πλευρές του…. Δυστυχώς, όχι ευχάριστες.. Τα έξυπνα ζώα – ελπίζω να καταλάβατε για ποιον μιλάω – δημιουργούν συρράξεις μόνο και μόνο για τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, διότι δυστυχώς τα λεφτά, που εδώ δημιουργήθηκαν για να διευκολύνουν τις σχέσεις των ανθρώπων, πλέον τους χωρίζουν, τους διαβάλλουν… και αυτοί όμως δίνουν πολλή σημασία σε αυτά, καθώς μπερδεύουν εύκολα την ποσότητα των χρημάτων με την ποιότητα της ζωής… κρίμα.. πολύ κρίμα και άδικο..

Συγνώμη πλανήτη 1264/Δ που σου θίγω τα ανώτερα πλάσματά σου, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα…. τα πάντα για το χρήμα, διότι αυτό πλέον κανονίζει τη ζωή σου…

βέβαια! έπεσαν οι μετοχές! τι καλη-μέρα μου λες εσύ!.. ανέβηκαν!!?? είμαι ευτυχισμένος! θα πάρω στο μικρό μου γιο ένα ακριβό παιχνίδι… και θα του το δώσω… ή μάλλον όχι… έχουμε συμβούλιο.. θα του το στείλω με κούριερ! θα είναι φοβερή έκπληξη!…

έτσι πλεον αντιδρούν οι ενήλικες καθημερινά… έτσι είναι οι σχέσεις γονέα – παιδιού σήμερα… αλλά οι γονείς δε σκέφτονται ότι τα παιδιά δε θέλουν το παιχνίδι.. δε θέλουν το τέλειο ποδήλατο, το καινούριο φόρεμα, τα απίστευτα playmobil με το κάστρο τους.. όχι… τα παιδιά θέλουν εσάς! Ξυπνάτε γιατί χάνεστε!… Αφήνετε ένα πλαστικό μαραφέτι να μεγαλώνει το τέκνο σας μαζί με ένα πολύχρωμο χαζοκούτι και ένα περίεργο μαύρο τηλεκοντρολ που μαγικά αλλάζει κανάλια..! Συνέλθετε!… Ευτυχώς στον πλανήτη μου δε γίνονται αυτά.. ζω καλά εκεί… και όχι δεν έχω παιδιά.. είπαμε ταξιδεύω από πλανήτη σε πλανήτη και από δορυφόρο σε δορυφόρο και στέλνω αναφορές! Πού χρόνος για οικογένεια..! Αλλα και όταν αποκτήσω έτσι δε θα γίνω.. τουλάχιστον δε θέλω..

Όποιος γήινος το διαβάζει αυτό θα αντιδράσει αμέσως και θα μου πει να πιάσω καμία δουλειά να δω πως βγαίνει το μεροκάματο… ξέρω θέλετε το καλύτερο βιοτικό επίπεδο των παιδιών σας και καλά κανετε!… όταν όμως μεγαλώσετε αυτά θα σας λείπουν όλο και περισσότερο γιατί θα φύγουν για να σπουδάσουν να κάνουν οικογένεια… δε θα είναι πλέον παιδιά αλλά ενήλικες!… και δυστυχώς εσείς δε θα τα έχετε χαρεί…. Ήδη συμβαίνει αυτό σε πολλές οικογένειες..

Είναι άλλο ένα παγκόσμιο φαινόμενο των χρημάτων…

Σε ορισμένες περιπτώσεις οι φιλίες εξαρτώνται από την οικονομική δύναμη… οι άλλοι σε θεωρούν φίλο μόνο όταν “έχεις ρευστό” (Τι περίεργη γήινη έκφραση!…ρευστό… νερό, χυμός.. ό,τι ρέει, άρα όλοι σε έχουν για φίλο)… μπα.. δεν παει έτσι ε;;

Ο Perpatitis

Με θλίβει η φύση του ανθρώπου, με κάνει να τον απεχθάνομαι για κάποιο λόγο… είναι κρίμα ένα ον τόσο ξεχωριστό, με χαρίσματα που ξεπερνούν τη φαντασία και με δυνατότητες τόσο μοναδικές, με ανεπτυγμένη την αίσθηση της συνείδησης και τη μοναδική και τόσο τρομερή δύναμη της θέλησης και με τόσες πολλές επιλογές που του έχει δώσει ο Δημιουργός να ζει σε μία τετράγωνη λογική, αν μπορεί κανείς να την πει λογική.  Σε τόσους γαλαξίες έχω πάει και μυριάδες πλανήτες έχω δει… εκεί μπορεί να μην υστερούν σε τεχνολογική γνώση και σε καινοτόμες λύσεις, αλλά οι καρδιές τους είναι μικρές… είναι μνησίκακοι οι κάτοικοι αυτών των πλανητών και ίσως, δεν ξέρω, αφήστε με να υποθέσω, ίσως να έστειλαν αυτήν την κακία και στους ανθρώπους, γιατί προς τα εκεί πάνε και αυτοί…

Βέβαια σε άλλους πλανήτες, κατοικούν πλάσματα με καρδιά τόσο μεγάλη που, αναγκαστικά και μόνο, είναι όσο 3 αυτοκίνητα το ένα πάνω στο άλλο το κάθε ένα τους, αλλά τρέφονται με ρίζες και είναι τόσο βρώμικα που αρνείσαι πεισματικά να πλησιάσεις. Ευτυχώς για όλους μας κάποιοι άνθρωποι μοιάζουν σε αυτά τα “θηρία”, τρομεροί στην όψη, μα η καρδιά τους είναι τόσο μεγάλη που νιώθεις μειονεκτικά όταν στέκεσαι απέναντί τους…

Κρίμα δεν είναι όμως οι Γήινοι να έχουν τόσο τετράγωνο μυαλό σε ένα οβάλ κέντρο ελέγχου ή καλύτερα ας το πω όπως το λένε και οι ιδιοι, κεφάλι….; Ναι είναι κρίμα, που κανένας τους δεν ακούει το διπλανό του και ας έχει εξελίξει το όργανο της ακοής, πως παραμένουν κολλημένοι σε μία στείρα πληροφορία και άποψη και δε δέχονται ή τουλάχιστον δε θέλουν να δεχτούν τίποτα άλλο. Με θλίβει που δε δέχονται και εμένα και ας τους έχω πει τις ιστορίες μου, δε μπορούν να με καταλάβουν… στενοχωριέμαι, αλλά δε μπορώ να μην τους δικαιολογήσω… γιατί και εγώ πριν γίνω Perpatitis έτσι ήμουν…

Τι είναι Perpatitis; Είναι επισήμως μία αφηρημένη έννοια του παραλόγου που εντάσσεται στα λογικά πλαίσια επαγγελματικής αποκατάστασης στον πλανήτη μου. Μη φανταστείτε τίποτα εξωφρενικό και μη με περάσετε για τρελό, σας παρακαλώ… είμαι ένας επαγγελματίας… ταξιδεύω από πλανήτη σε πλανήτη κάθε 500 χρόνια και καταγράφω τις εμπειρίες μου και τις απόψεις μου, οι οποίες στέλνονται στην κυβέρνησή μου… δείτε το σαν τουριστικός πράκτορας, μόνο που τα σχόλιά μου δε στηρίζονται στα ξενοδοχεία και στις εγκαταστάσεις των πλανητών που πηγαίνω, αλλά στα πλάσματα που κατοικούν εκεί… Αν φυσικά το θελήσω και αν φυσικά πληγωθώ εγκαταλείπω τον πλανήτη και συνεχίζω την περιπλάνησή μου στο σύμπαν… φίλους ψάχνω, άτομα που θα με ακούσουν πρώτα και ύστερα θα μιλήσουν, που δε θα με αγχώσουν, που θα αντιδράσουν ήρεμα και ψύχραιμα σε ό,τι τους πω.. και μη με ζηλεύετε! Μπορεί να έχω πάει σε όποιον πλανήτη μου πείτε, αλλά κανένας τους δεν ταιρίαζει με την περιγραφή που λέω… Ίσως ψάχνω για ρομπότ ε; Ε τότε ας αντιδράσουν όπως θελήσουν, αλλά πρώτα με ακούσουν…

Έτσι που λέτε είναι οι άνθρωποι ή Γήινοι ή κάτοικοι του πλανήτη 1264/Δ ή πολύ απλούστερα ΓΗ. Δεν ακούν ή μάλλον δε θέλουν να ακούσουν… και το χειρότερο; Σε απομονώνουν, σε χαρακτηρίζουν, σε δείχνουν επειδή έκανες μία επιλογή, επειδή επέλεξες να προασπιστείς τα δικαιώματά σου, επειδή μπήκες σε μία ομάδα που αγωνίζεται για ένα καλύτερο κοινωνικό σύνολο και ίσως επειδή οι ίδιοι ποτέ δε θα έχουν τη δύναμη να το κάνουν… Στιγματίζεσαι, αλλά δεν αξίζει να παλεύεις, παρά να γίνεσαι ενεργός θεατής;

Είναι αργά κύριοι, πρέπει να κλείσω και να αρχίσω να δημιουργώ σε έναν λευκό καμβά… πράσινο, κίτρινο, μπλε, λευκό, πορτοκαλί και κόκκινο… ας ξεκινήσω λοιπόν!

20/05/2010

Perpatitis