Το ταξίδι

” Σε σένα πάντα θα γυρνώ κι αν δε σου φτάνει
καράβι γίνε να γινώ εγώ λιμάνι “

“πως ήσουν πάντα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος
εσύ η ασπίδα μου το τόξο και το βέλος”

Γιατί όλα στη ζωή είναι ένα ταξίδι. Μία ευγενική ψυχή, αθώα και παιχνιδιάρικη μου το έμαθε αυτό και ακόμα μου το μαθαίνει. Το μυαλό, το πνεύμα και ο νους σου μπορεί να ανοίξει πύλες διάφορες και να πλάσει μέρη φανταστικά που μόνο εσύ έχεις τη δυνατότητα να τα ζεις και να τα βλέπεις. Ξέρεις είναι τόσο όμορφα. Κάθε φορά που τα βλέπεις είναι διαφορετικά και κάθε φορά τα ανακαινίζεις και τα διακοσμείς ξανά και ξανά και ξανά και ποτέ δεν τα βαριέσαι, γιατί δε μπορείς να βαρεθείς την καρδιά σου. Κάθε χτύπος της σε κρατά στη ζωή και κάθε τύπος είναι τόσο σημαντικός που η σπουδαιότητά του η ίδια τον κάνει ξεχωριστό. Έτσι και αυτό το ταξίδι δε μπορεί να χάσει τη μοναδικότητά του.. σκέψου.. δύο είναι οι χτύποι τώρα όχι ένας.. Δύο συγχρονισμένοι χτύποι με το ίδιο πάθος  για νέες περιπέτειες… Bon Voyage!

Όρια

Είναι περίεργο το αίσθημα του να ανήκεις κάπου… όμορφο και ταυτόχρονα τόσο επικίνδυνο… Η ομάδα που ανήκεις σε εκθειάζει.. γεμίζει το μυαλό σου με κοσμητικά, τιμητικά επίθετα και σε ανεβάζει στο βάθρο… μέχρι πότε; Ποιο είναι εκείνο το χρονικό σημείο που θα πέσεις απότομα; Που θα προσγειωθείς στην πραγματικότητα; Γενικευμένα άνευ περιεχομένου ερωτήματα ίσως, απλά για να γεμίσουν σειρές, αρκετά όμως για να αποτελέσουν μία εισαγωγή για τα παρακάτω.

Όχι αυτό… ναι εκείνο… ίσως αυτό… μπορεί εκείνο… έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Με αυτόν τον τρόπο σκεφτόμαστε και με αυτόν δρούμε… θέτοντας όρια και στόχους. Όποιος πει ότι δεν έχει όρια μάλλον έχει χάσει τον εαυτό του ή απλά – το πιθανότερο- ψεύδεται. Όρια καθημερινά στους τρόπους μας και στα ήθη μας, στους στόχους και τις επιδιώξεις μας…οι επιλογές μας είναι και τα όριά μας. Αν επιλέξεις να ακολουθήσεις ένα μονοπάτι έχεις θέσει ένα όριο στον εαυτό σου να ακολουθήσεις αυτό το μονοπάτι ανεξάρτητα από το αν βρεις στο δρόμο σου διαφορετικές επιλογές που θα κάνεις και θα θέσεις εκ νέου διαφορετικά όρια. Μπορεί φυσικά να κάνω και λάθος… όμως στην περίπτωση της “ομάδας” έθεσα όρια ή προσπάθησα τουλάχιστον.

Πίστευα ότι έκανα ό,τι ήθελα για έναν σκοπό όχι για μένα, μα για το “κοινό καλό”.. Όσο περνούσε ο καιρός είχα αρχίσει και κουραζόμουν, συνεχίζοντας όμως απτόητος τις ενέργειές μου ή καλύτερα υποχρεώσεις μου, αφού πλέον αυτό είχαν γίνει… Οι απαιτήσεις μεγάλωναν, μα εγώ γινόμουν μικρότερος.. Είχα αρχίσει να χάνω τον εαυτό μου, να χάνω τις πεποιθήσεις μου και τις αρχές μου.. Τότε είπα να σταματήσω, ούτως ή άλλως δε μπορούσα να συνεχίσω όπως πριν ή καλύτερα να συνεχίσω γενικότερα με αυτές τις δραστηριότητες…στο τέλος θα χανόμουν..

*ΓΚΝΤΟΥΠ*

Ναι εδώ.. προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα και κάποιο άτομο δίπλα σου, αλλά ίσως και το σαράκι μέσα σου κουνούν το κεφάλι τους με υπεροψία και χαμογελούν πονηρά, λέγοντάς σου “στα ‘λεγα εγώ”.. έλα μου ντε που εγώ δεν τα άκουγα…

Ας επανέλθω.. η προσγείωση λοιπόν ήταν αρκετά απότομη.. άτομα που μιλούσαν μαζί σου, γελούσαν με τα αστεία σου, σου έλεγαν καλημέρα με χαμόγελο… πλέον ούτε που σε κοιτούσαν… τους άρεσες εσύ ή οι ενέργειές σου…; Το δεύτερο θα σκεφτείτε.. το δεύτερο θα μου πείτε.. ξέρω ξέρω… Τελικά η λέξη “Φίλος” είναι μεγάλη και πρέπει να χρησιμοποιείται σε ιδιαίτερες περιπτώσεις.. όχι ότι τους θεωρούσα φίλους μου… όμως ήταν κάτι παραπάνω από γνωστοί μου…

Αρκετά με τη γκρίνια μου!… Καλό απόγευμα!

 

 

 

 

 

Χαμόγελο…

Δε βρίσκω νόημα στις λέξεις. Δε βρίσκω νόημα στους ορισμούς, στα γεγονότα, στους αριθμούς. Είναι βράδυ. Καιρό έχω να μείνω μόνος το βράδυ. Μου έρχεται να σκίσω τα χαρτιά μπροστά μου. Να σπάσω τα πάντα γύρω μου. Σε ψάχνω. Δε μπορεί.. κάπου εδώ γύρω θα έχεις κρυφτεί. Έχοντας συντροφιά το απαλό φως του δωματίου, χαρτιά με όλα αυτά τα ακατανόητα σύμβολα… λείπει κάτι, το χαμόγελό σου. Ένα ονειρεμένο μοναδικό παιδικό χαμόγελο που λείπει αυτή τη στιγμή από το σπίτι. Οι ώρες και τα λεπτά περνάνε αργά, βασανιστικά αργά θα έλεγα, αφήνοντάς με πίσω τους. Να κάθομαι και να ακούω τραγούδια μόνος παρακαλώντας να βρέξει, ώστε και η φύση να συμμετέχει στην παρέα μου.

Ποτέ μου δε θα μπορέσω να συνηθίσω αυτόν τον αποχωρισμό…

Δε βρίσκω νόημα στις λέξεις. Εσύ μου έμαθες να ανακαλύπτω το νόημα της κάθε μίας ξεχωριστά και εσύ με δίδαξες την ξεχωριστή υφή τους. Τι να κάνω; Ήμουν κακός μαθητής και δεν έμαθα ακόμα… ή καλύτερα… δε θέλησα να μάθω… κερδίζοντας έτσι άλλο ένα μάθημα.. άλλο ένα χαμόγελο..

Είναι τελικά μαγική αυτή η αίσθηση που μου χαρίζει το χαμόγελό σου…. απαραίτητη ανάγκη της βαρετής, γκρίζας καθημερινότητας. Χάρισέ το μου για άλλη μία φορά. Για άλλο ένα λεπτό. Θα περιμένω πώς και πώς! Στο υπόσχομαι! Θα το υποδεχτώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο! Στο υπόσχομαι.. υποσχέσου μου όμως να μου δώσεις άλλο ένα χαμόγελο δικό σου… Ένα από αυτά τα παιδικά αθώα χαμόγελα που μου φτιάχνουν τη μέρα…

Οι λέξεις με φωνάζουν. Αφήστε με! Αφήστε με μόνο… εμένα και το ποτό που έχω μπροστά μου… Αφήστε με να φανταστώ τουλάχιστον το χαμόγελό της. Αυτό μου δίνει χαρά, αυτό με κινεί, αυτό με πηγαίνει μπροστά…

Επιτέλους!

Μία μέρα παράξενη, διαφορετική από τις υπόλοιπες… μία μέρα που η πόλη προετοιμάζεται στον ερχομό σου. Εγώ ο ίδιος προετοιμάζομαι. Ανακαίνιση ολική. Η χαρά με κατακλύζει και εσύ φτάνεις εδώ. Τι καλύτερο από αυτό; Τι καλύτερο από το να βλέπω τις ρόδες να έρχονται προς το μέρος που και όχι να φεύγουν..  να βλέπω τα λεωφορεία να φτάνουν και όχι να αναχωρούν. Μέσα στο πλήθος εσύ, στολισμένη με το πιο όμορφο χαμόγελο, κατεβαίνεις γρήγορα και βιαστικά τα σκαλιά που μας χωρίζουν και τρέχεις προς το μέρος μου. Επιτέλους σε βλέπω. Επιτέλους σε αγγίζω. Επιτέλους σε νιώθω. Επιτέλους μαζί.

Έλειπες για λίγο, όμως εμείς – μην το ξεχνάς- μετράμε διαφορετικά το χρόνο. Υπάρχουν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι ώρες και οι μέρες για τους άλλους, όμως εμείς έχουμε  τον καιρό, την ανάσα, τα αστέρια και τη σκέψη… μόνο έτσι λοιπόν μετράμε το χρόνο εμείς. Πέρασαν βασανιστικά αργά τα δικά τους λεπτά, βασανιστικά αργά οι δικές τους οι μέρες… Όμως έφτασε η στιγμή για την αγκαλιά που ψάχναμε και οι δύο τόσο καιρό.

Επιτέλους!

ΣΚΗΝΟ ΘΕΤΩ

Αυτή η στασιμότητα των καιρών με τρελαίνει.. με εξωθεί στα άκρα. Καθίστε σε ένα παγκάκι μόνοι σας ή με παρέα -όμως μη χαλάσετε τη μαγεία της σιωπής- και παρατηρείστε. Τρέχουν! Τα πάντα τρέχουν με εκνευριστικά γρήγορους ρυθμούς. Λεωφορεία, αυτοκίνητα, κόσμος… όλοι τρέχουν για ένα δικό τους “κάτι”: κάτι να προλάβουν, κάτι να κάνουν, κάτι να χαρούν, κάτι υποχρεωτικό, κάτι ευχάριστο, κάτι… αυτό το κάτι να μου το θυμηθείτε θα μας πεθάνει κάποια μέρα… όλοι μέρα τρέχουν… και εσύ κάθεσαι εκεί, στάσιμος περιμένοντάς τους.. σαν μια μεγάλη περίεργη – παράξενη ταινία… ουαου! Είμαστε και σκηνοθέτες εντέλει, με μοναδική όμως εξουσία νόμιμη την τοποθεσία της καρέκλας μας. “ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ” = “ΘΕΤΩ ΣΚΗΝΗ” ή μήπως “ΣΚΗΝΗ ΘΕΤΕΙ ΕΜΑΣ” ; Ναι… τελικά σκηνοθετημένοι είμαστε και εμείς.. ο κόσμος μας παρασύρει.. πας ενάντια στο ρεύμα, στο κύμα.. ναι τότε είσαι ελευθερος.. μόνο κατά το ήμισυ.. γιατί το μυαλό σου, η ψυχή σου είναι παγιδευμένα στις έννοιες, στις απολαύσεις και τις ευχαριστήσεις που αναζητάς ενώ μπορεί να είναι δίπλα σου. Σε ένα χάδι..σε ένα πρωινό ξύπνημα, σε μία αγκαλιά… στο γρασίδι που θα βρεις ελάχιστο αλλά θα βρεις… στον ήλιο.. στα χαμόγελα.. στη χαρά ενός μικρού κοριτσιού στο οποίο μόλις έδωσες ένα μπαλόνι..σε μία γλυκιά καλημέρα και ένα χρόνια πολλά που είπες σε κάποιον άγνωστο… εκεί κρύβεται η χαρά…σε μία αχνιστή κούπα σοκολάτας ή καφέ, στο άρωμα φρεσκοκομμένης ρίγανης και στη μυρωδιά του βασιλικού όταν τρίβεις τα φυλλαράκια του…

ΣΚΗΝΟΘΕΤΟΥΜΑΣΤΕ σε έναν ήδη ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΕΝΟ κόσμο.. απλά το όνομά μας είναι γραμμένο στους τίτλους της ταινίας.. εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό…φυσικά και μπορούμε… έως ένα σημείο.. να αλλάξουμε κοστούμια, σενάρια, ρόλους αλλά όχι τα “ΣΚΗΝΙΚΑ” του κόσμου ή τους πρωτΑΓΩΝΙΣΤΕΣ του.. άραγε είμαστε πράγματι ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ;

 

Απογευματινή αοριστολογία

Κάθε λέξη και μία πικρία.. όχι ότι έκανα κάτι λάθος – σε καμία περίπτωση, αλλά γιατί οι αποφάσεις μου δε συμβαδίζουν με άλλων… ε τελικά αυτός είναι ο κόσμος μας. Απόλυτη κριτική χωρίς διάλογο… και το χειρότερο; ΧΩΡΙΣ ΣΕΒΑΣΜΟ στις απόψεις, στις ιδέες και στα λεγόμενά σου… όμως αυτό δείχνει και έλλειψη σεβασμού στο πρόσωπό σου. Τι κάνεις τότε;… Δεν ξέρω..

Πικρία, μόνο πικρία για μία κατάσταση που δεν προκάλεσες εσύ… για κάτι που δεν έκανες εσύ, αλλά ένα πρόσωπο που μέχρι πρότεινος θάυμαζες..

Ρε τι παιχνίδια παίζονται πίσω από την πλάτη σου δε θα μάθεις ποτέ τελικά.

Καλό απόγευμα!

Καιρός

Μου έχει λείψει η βροχή. Ο χειμώνας που έρχεται μου έλειψε τόσο πολύ. Κρασάκι και παράθυρο παρατηρώντας τις στάλες της βροχής να πλένουν τους δρόμους, να διαγωνίζονται ποια θα τρέξει γρηγορότερα στο τζάμι, ποια θα σκάψει το πιο όμορφο καμπυλωτό νερουλό αυλάκι και ποια θα αφήσει το στίγμα της επάνω στο τζάμι αφού κοπάσει η μανία του καιρού.

Μανία των καιρών, μανία της καρδιάς μου. Μία μικρή γέυση πήρα από τι θα ακολουθήσει και περιμένω πώς και πώς να έρθει.

Ο ήχος της βροχής. Ο ήχος της μανίας της φύσης. Άγριος ήχος, απότομος… τρομακτικός… όμως τον περιμένω… θέλω να έρθει.. για πρώτη φορά στη ζωή μου λαχταρώ να τον ακούσω.. γιατί αυτό θα σημαίνει το οριστικό τέλος του καλοκαιριού που με τυράννησε τόσο πολύ… Θα σημαίνει ατέλειωτες νύχτες γεμάτες χαμόγελα γλυκά, μεγάλα, όμορφα…

Περιμένω αυτόν τον καιρό. Είμαι εγωιστής; Δε σκέφτομαι τους άστεγους που προφανώς θα κρυώνουν… σκέφτομαι μόνο την ψυχολογία μου..την επιθυμία μου να έρθει… γίνομαι κακός έτσι;…

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την αγαπητή φίλη “Ευλαλία” για την επιλογή του τραγουδιού.

Ένας εκωφαντικός θόρυβος τάραξε την ήσυχη πόλη συνοδευόμενος από μία λάμψη.. κεραυνός ή αστραπή… δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι έγινε προάγγελος αυτού που περίμενε τόσο καιρό, της βροχής. Μικρές στάλες νερού ξεπλένουν τους σκονισμένους δρόμους, ξεδιψούν τη σκασμένη γη και δημιουργούν ζωή. Ζωή και στο μυαλό. Τροφή για σκέψη. Κάθε φορά που βρέχει μία έκρηξη ιδεών, λέξεων και εικόνων κατακλύζει το μυαλό του. Εικόνες από τόπους ξενιτεμένους, μα πλημμυρισμένους από τη θέα της. Τόπους δροσερούς, φωτεινούς, ξέγνοιαστους όπου περπατούσατε μαζί… και μυρίζει το φρεκοβρεγμένο χώμα όπως ήταν τότε…που την επισκέφθηκε πρώτη φορά. Κλείνει τα μάτια να απολάυσει τη στιγμή… τον ήχο, τη μυρωδιά και ύστερα τα ανοίγει… να βλέπει τον καταρράκτη του ουρανού να ελευθερώνεται μπροστά του… Μαγικά…

Πηγή νερού, πηγή ζωής… πηγή όμως και σκέψεων. Κάθε σταγόνα, κάθε μικρή σταγόνα που πέφτει τον κάνει να σκεφτεται περισσότερο… Τι; Μα φυσικά την ανθρώπινη φύση. Είμαστε άδικοι με τους γύρω μας όμως δίκαιοι με τους εαυτούς μας, καθότι τους τελευταίους τους προσέχουμε πολύ. Άνθρωπος = ζώο εγωιστικό μα πέρα για πέρα συμπονετικό, εγκάρδιο και φιλικό, φιλόξενο και γεμάτο συμπόνοια… αλλά εγωιστικό…

Ένιωθε ώρες ώρες να χρησιμοποιείται από τους άλλους… στο παρελθόν όχι τώρα. Η αγάπη του έμαθε πολλά. Η αγάπη του δίδαξε πολλά. Να πονάει, να σκέφτεται να νοιάζεται αυτούς που νοιάζονται για αυτόν… όχι για τους άλλους… Η αγάπη του έμαθε πολλά να μην είναι εγωιστής, να μη γίνεται έρμαιο των καταστάσεων… Η αγάπη του έμαθε να αγαπάει… να κοιτάζει τον ουρανό και να ανακαλύπτει την ομορφιά του… να περπατάει σε βρεγμένο δρόμο και να νιώθει ευτυχισμένος….να κοιτάζει γύρω του όχι με τα μάτια του αλλά με την καρδιά του..

Είναι ευγνώμων για αυτήν την αγάπη… που ήρθε και τον αγκάλιασε… σε αυτή νιώθει σα μικρό παιδί δίχως έγνοιες και προβλήματα..

Έμαθε να αξιολογεί… να αξιολογεί τους ανθρώπους… το καταλαβαίνεις αργά τι κουμάσι είναι αυτοί οι άνθρωποι… γρήγορα όμως αφ0ύ το καταλάβεις κάνεις και τις απαραίτητες ενεργειες… έτσι πίστευε… έτσι έλεγε πάντα…. και για άλλη μία φορά αυτό αποδεικνύεται εξαίρετος καθοδηγητής του…

Και είναι και η μυρωδιά του φρεσκοβρεγμένου χώματος

Λίγες Στιγμές Μόνο

To σημερινό ξύπνημα διέφερε από τα υπόλοιπα… ανήσυχος ο ύπνος μου… ο κόμπος στο στομάχι φταίει… Σήμερα… ναι σωστά σήμερα είναι που θα φύγεις… Θα κάνεις τη βαλίτσα σου και θα φύγεις… αυτό ήταν.. τελείωσε ο χρονος… τελείωσε η άμμος στην κλεψύδρα… λίγοι κόκκοι απέμειναν να πέσουν μέχρι να την ξαναγυρίσουμε από την αρχή… Αρνούμαι πεισματικά να αφήσω τους κόκκους να πέσουν… προσπαθώ να κερδίσω χρόνο, μπας και γυρίσουν πίσω τα αναθεματισμένα! Διπλασιάζω τους ρυθμούς.. τρέχω να προλάβω… να προλάβω τι; Το χρόνο; Φεύγει… διότι δυστυχώς η βαρύτητα δεν έχει εξαιρέσεις και οι κόκκοι θα πέσουν κάποια στιγμή…

Θα μαγειρέψουμε μαζί σήμερα.. πάμε στην αγορά.. από τις καλύτερες βόλτες που κάναμε ήταν… εμείς ψωνίζαμε για το μεσημέρι που θα πειραματιζόμασταν. Ωραία σκηνή, ωραίες ιδέες, χαρούμενα πρόσωπα… Έτσι πρέπει.. να είμαστε χαρούμενα πρόσωπα έτσι θα θυμόμαστε ο ένας τον άλλο μέχρι να ξαναϊδωθούμε… Κατηφορίζουμε για το σπίτι σου, ανεβαίνουμε επάνω και ξεκινά το μαγείρεμα… δε βοήθησα πολύ το παραδέχομαι.. απέμεινα να σε κοιτάζω.. πώς μαγειρεύεις, πώς συνδυάζεις τα υλικά, με τι στοργικότητα συμπεριφέρεσαι στην κατακόκκινη σάλτσα που μόλις έφτιαξες… σε χαίρομαι.. είμαι περήφανος για σένα.. χαμογελάω..

Με κάνεις να χαμογελάω… ή καλύτερα να πετάω… Καθημερινά είμαι αστροναύτης που κάνω το γύρο του κόσμου χιλιάδες φορές στην αγκαλιά σου… Όλα καλά… μέχρι που ξεκίνησε η βαλίτσα.. άρχισες να βάζεις ρούχα μέσα… δεν ήθελα να σε βλέπω… τα μάτια μου απέφευγαν αυτή τη στιγμή… όταν γέμιζες την κόκκινη βαλίτσα σου το έκανες γιατί θα γύριζες πίσω σε δύο μέρες… όταν έκανες τη βαλίτσα σου πήγαινα στο λεωφορείο και σε έβλεπα να φεύγεις γιατί θα ξαναερχόσουν… ίσως όχι σήμερα..

Το φαγητό έγινε… ας φάμε! Η αλμύρα των δακρύων της ψυχής δεν πάει με το φαγητό σωστά; Νόστιμο είναι… Κάθε μικρή μπουκιά που έτρωγα ήταν μία στιγμή απόλαυσης και ευτυχίας για μένα… αλλά ο χρόνος τρέχει, χωρίς να τον τρέχεις εσύ… Δε μπορώ να τον τραβήξω λίγο πίσω; Να του βάλω μια τρικλοποδιά να σταματήσει επιτέλους; Δε μπορώ ε; Κρίμα… κανενας δε μπορεί..

Πηγαίνουμε στο δωμάτιό σου… τα τελευταία σου πράγματα να βάλεις… σε κοιτάζω σαν μικρό παιδί και σε παρακαλάω να μη φύγεις.. ειλικρινά… μη φύγεις… μείνε εδώ… αν γίνεται.. μείνε εδώ…Δε μπορείς… ακούω το φερμουάρ να κουμπώνει τα όνειρά μου και τα σιδερένια δόντια του να δαγκώνουν με μανία τα παρακάλια μου… δε μίσησα ποτέ ξανά τα φερμουάρ όσο τώρα… Φύγαμε… άσε με να κουβαλήσω τη βαλίτσα.. είναι βαριά για σένα….

Και έτσι φτάσαμε στα ΚΤΕΛ… το λεωφορείο αναχωρεί σε 10 λεπτά… έχω 10 ολόκληρα λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα να κοιτάξω το πρόσωπό σου… να το θαυμάζω… να σε φιλήσω στο ζεστό και κόκκινο μάγουλό σου, να σε αγκαλιάσω πριν σε πάρει μακριά μου η τεράστια μάζα από παλιοσίδερα βαμμένα σε πράσινο χρώμα… Μη φύγεις… σε παρακαλώ μη φύγεις συνεχίζω να παρακαλάω μέσα μου, να φωνάζω χωρίς φωνή, να ουρλιάζω χωρίς κανένας να με ακούει μόνο εγώ… Εσύ ανεβαίνεις, κάθεσαι στο παράθυρο.. να σε βλέπω… σου στέλνω ένα τελευταίο μήνυμα ενώ από μέσα μου κρατιέμαι να μη φωνάξω, να μη σε γελοιοποιήσω.. να μη γελοιοποιηθώ…. γιατί βλέπετε υπάρχουν τύποι στην κοινωνία μας… ανούσιοι τύποι χωρίς κανένα αποτέλεσμα…. Το μόνο που λέω είναι να ξεκινήσει, μπας και σταματήσω να ουρλιάζω..

Μόλις όμως ακούω το μουγκριτό της μηχανής θέλω να σπάσω την πόρτα, να παρακαλέσω τον οδηγό να με βάλει μέσα, δε με νοιάζει που δε θα έχω να γυρίσω… δε με νοιάζει που θα κοιμηθώ.. μόνο λίγες στιγμές ακόμα.. αυτό θέλω.. λίγες στιγμές ακόμα… και οι ρόδες ξεκινούν και εγώ πονάω… πονάω σε κάθε μέτρο που διανύουν…. τρέχω προς την έξοδο… να σε δω… για λίγο ακόμη… να σε δω… να σε δω… να μου χαμογελάσεις… να με χαιρετήσεις και να φύγεις. Να σε δω μόνο να μου γελάς…

Θέλω να ξεχαστώ… μιλάω μιλάω μιλάω… δεν ξεχνιέμαι… γυρίζω σπίτι…

Άδειο χωρίς εσένα.. έλα σε παρακαλώ… έλα και θα στρώσω εγώ το κρεβάτι το πρωί.. έλα και θα μας κάνω πρωινό και ας μη θες να φας… θα σε ξυπνήσω γλυκά όπως γλυκά θα κοιμηθούμε…… αυτή η νύχτα δε λέει να περάσει… ατέλειωτη είναι.. νυστάζω… δεν κοιμάμαι….. δε θέλω… μου λείπεις.

Πρώτη Φορά

Χθες ήταν μία από τις ωραιότερες βόλτες στην παραλία… Από τη μιά η θάλασσα ήρεμη, μαζί με τα πλεούμενα μπαρ και τις καφετέριες με τη ροκ μουσική και από την άλλη ο κόσμος που πηγαινοερχόταν, δυτικά ή ανατολικά δεν είχε σημασία, απλά περπατούσε… και ήμασταν και εμείς εκεί… θυμάσαι; Ήμασταν και εμείς εκεί! Καθόμασταν άκρη – άκρη στο λιμάνι και κοιτούσαμε τα αστέρια στον ουρανό και το φεγγάρι που ξεπρόβαλε δειλά δειλά από τη φωλιά που του χτίσανε τα λευκά σύννεφα καλύπτοντάς το… Σηκωνόμαστε… “Στην Υγειά μας” λέει ο ένας για να συμπληρώσει ο άλλος “και σε εμάς που βρεθήκαμε και περάσαμε τόσο όμορφα”… Αυτό ήταν ένας αποχαιρετισμός σε κλίμα ευθυμίας με ένα τενεκεδένιο κουτάκι μπύρας στο χέρι και άπλετο χαμόγελο στο πρόσωπο ξεκινήσαμε ένα ταξίδι και το τελειώσαμε έτσι…

Περπατήσαμε κατά μήκος της παραλίας νιώθοντας το κρύο αεράκι να μας προσγειώνει στην παγερή πραγματικότητα των δύο μηνών που οφείλουμε να ευγνωμωνούμε τα τηλέφωνα που υπάρχουν.. Να ξερε ο Γκράχαμ πόσο θα τον χρειαζόμασταν τώρα…

Από το ένα παγκάκι στο άλλο και από τη μία μουσική στο μαγικό χώρο της άλλης περιπλανηθήκαμε έχοντας ως οδηγό το κύμα και άγρυπνο φρουρό τα αστέρια, μέχρι που φτάσαμε στο κτίριο… Εκεί κοντοσταθήκαμε… γελάσαμε για κανένα τέταρτο και αποχαιρετιστήκαμε..

Το μόνο πράγμα που έκανα την ώρα που μιλούσατε είναι να κοιτάζω την ξύλινη στέγη της κατασκευής.. πρώτη φορά πρόσεχα πόσο προσεγμένα είναι ενωμένα τα ξύλα μεταξύ τους και με πόση προσοχή κάποιο χέρι – ίσως εργοστασιακό- τα μετέτρεψε από άχαρη νεκρή μάζα σε κάτι λείο και όμορφο, κάθε ένα μοναδικό… Ακολουθούσα τις λεπτές γραμμές στην επιφάνειά τους αργά.. από την αρχή μέχρι το τέλος..

Ναι πρώτη φορά παρατήρησα τα ξύλα.. ναι πρώτη φορά… κατάλαβα πόσο σημαντικοί είναι για μένα αυτοί οι άνθρωποι.

Ευχαριστώ.