( Απογοητευμένος )

Δε συνηθίζω να γράφω για τις αποφάσεις των πολιτικών για το μέλλον της τσέπης τους, καθώς δε μου αρέσει να γκρινιάζω συνέχεια για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Καταλαβαίνετε “οικονομική κρίση” και “οικονομική κρίση” και “φόροι” και ξανά “οικονομική κρίση” και μετά ένα φευγαλέο ξεχασμένο “θα τα καταφέρουμε” από έναν που ούτε καν το πιστεύει και προσωπικά δε νομίζω πλέον να το προσπαθεί. Αυτό όμως που διάβασα πριν λίγο, είναι τουλάχιστον εξωφρενικό!

Ο τίτλος; “Έκτακτη εισφορά και για τη γενιά των 700 ευρώ! ” που παρέπεμπε σε τρία διαφορετικά άρθρα της εφημερίδας “Πρώτο ΘΕΜΑ“, όπου και διάβασα

“Η έκτακτη εισφορά που επιβάλλεται είναι ουσιαστικά …μόνιμη, καθώς θα ισχύσει για τέσσερα χρόνια και μάλιστα θα επιβληθεί σε όλους τους πολίτες με εισόδημα πάνω από 8.000 ευρώ!”

Θα το θέσω απλά και ξεκάθαρα ξεφεύγοντας από το γραπτό λόγο για λίγο “Πάνε καλά;” Αυτούς εκλέξαμε; Αυτούς που ούτε καν εξέτασαν άλλες λύσεις (αναφέρομαι σε Κίνα και Ρωσία για δανεισμό με χαμηλότερο επιτόκιο, αναφέρομαι σε μείωση των δαπανών της Βουλής και των Υπουργών, αναφέρομαι στο κλείσιμο ανενεργών δημοσίων οργανισμών) για να βγούμε από την κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν και συνεχίζουν να τρέφουν γονατίζοντας τα κοινωνικά σύνολα και -ακόμα χειρότερα- γονατίζοντας την ίδια την ψυχολογία και αφαιρώντας το δικαίωμα να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις. Δε σεβάστηκαν τον κόσμο που πίστεψε σε αυτούς, δε σεβάστηκαν ούτε τους εαυτούς τους που εκτέθηκαν δημοσίως λέγοντας όλα αυτά τα ψέματα προεκλογικά και λίγες μέρες μετά.

Θέλετε να κινηθεί η αγορά; Υπάρχουν τόσοι άλλοι που έχουν χρήματα και γλιτώνουν από το σύστημα που έχετε δημιουργήσει και εμείς υποστηρίζουμε έμμεσα. Περιμένετε να κινηθεί με 23% ΦΠΑ ή με μειώσεις συντάξεων χαμηλοσυνταξιούχων που ήδη χρωστάνε στα κατά τόπους φαρμακεία. Δε φταίτε εσείς κύριοι. Εμείς φταίμε. Εμείς γιατί σας δώσαμε την εξουσία που έχετε. Εσείς την καταχραστήκατε. Λέτε πώς είστε κοντά στο λαό; Χρησιμοποιήστε μία μέρα το αστικό και πάρτε 700 ευρώ για ένα μήνα -χωρίς ένσημα- και ζήστε σε ένα δυάρι… φυσικά χωρίς καμία άλλη βοήθεια. Η ασυλία εδώ δε μπορεί να σας βοηθήσει. Φυσικά αυτό ήταν μία υπόθεση. Αν μπείτε στο αστικό το λιγότερο που θα πάθετε θα είναι τα ολοκαίνουρια λουστρίν παπούτσια σας να γίνουν γκρι από τις πατημασιές , ενώ μέχρι και ο τραπεζικός υπάλληλος που θα σας δει θα αρνηθεί να σας πληρώσει. Άρα από μόνο του σαν σενάριο είναι άτοπο. Χαίρεστε για αυτό; Χαίρεστε που δε σας σφίγγουν πλέον το χέρι όπως έκαναν παλιά; Θα μου πείτε δε σας νοιάζει. Τι να κάνουμε; Παρά τους φόρους σας εμείς είμαστε ακόμα άνθρωποι. Άλλοι αγανακτισμένοι και άλλοι σπίτια τους να κάνουν τη δική τους επανάσταση. Ένα είναι το σίγουρο. Δε σας θέλουμε. Βαρεθήκαμε να σας ακούμε. Κουραστήκαμε να σας πιστεύουμε.

Έχετε ένα αξίωμα. Όχι για εσάς. Για εμάς. Για να κάνετε το καλύτερο για τη χώρα και για τους πολίτες της. Κρίμα. Δεν αξίζετε καν αυτή τη μνεία. Για αυτό βαρέθηκα. Γιατί έτσι σας δίνω αξία. Πλέον μόνο τα κανάλια πρέπει να σας δίνουν αξία, γιατί και αυτά μαζί σας είναι. Δυστυχώς, βρήκατε το χειρότερο τρόπο να είστε στο επίκεντρο των συζητήσεων. Απολαύστε το.

Φιλικά.

 

“Αυτοί..”

Τελικά δύο λέξεις να ανταλλάξεις με το διπλανό σου αρκούν για να αποκαλύψουν το χαρακτήρα του… σήμερα -νωρίς το απόγευμα- στη στάση… ήρθε μία κυρία φορτωμένη με ψώνια.. σαν καλό και υπάκουο γαϊδούρι δεν πήγα να τη βοηθήσω, αλλά ήξερα ότι αν πήγαινα ίσως να με αντιμετώπιζε με μισό μάτι, γιατί εκεί έχει φτάσει η καχυποψία μας… πηγαίνεις να βοηθήσεις και σε στραβοκοιτάζουν αγριεμένοι και περίεργοι σαν να τους κόλλησες χολέρα. Με αυτά και με εκείνα αρκέστηκα να κάνω στην άκρη διακριτικά πάντοτε για να καθίσει και να ακουμπήσει τις σακούλες της.

- Ευχαριστώ πολύ! , μου είπε με την ψυχή στο στόμα

-Τίποτα, απάντησα με ένα ειλικρινέστατο χαμόγελο και συμπλήρωσα..”Ζέστη έχει σήμερα..”

Και κάπως έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας. Κάθε λεπτό που περνούσε την άκουγα να καυχιέται όλο και περισσότερο για τους συγγενείς της, τα παιδιά της… αυτό μπορώ να το αντέξω… μέχρι που άκουσα τη φράση “ήρθαν και αυτοί οι ξένοι και μας παίρνουν τις δουλειές”…

Συγνώμη κυρία μου αλλά δε φταίνε οι “μαύροι”, οι “κίτρινοι” και οι “άλλοι λευκοί” που φεύγουν έτσι οι δουλειές… έλεος πια… υπάρχει κορεσμός γενικότερα… πώς νομιζεις ότι λειτουργεί ο πρωτογενής τομέας παραγωγής; ανασφάλιστα εργατικά χέρια… ναι από αυτά τα μαύρα που λες εσύ… ας μην ξεχνάμε.. κάποιοι αλλοδαποί έχουν περισσότερο φιλότιμο από “εμάς τους αρείους”… φτάνει πια αυτή η άποψη… δουλεύουν σε  πρωτογενείς και δευτερογενείς τομείς παραγωγής… δε λέω… στα νοσοκομεία, ισχυρότατο το επιχείρημα που μου φέρατε, έχουν γίνει προσλήψεις.. ναι το ΕΣΥ έχει γίνει πλέον ΕΓΩ μαζί με τις λέξεις Αρπάζω, ΔΕΝ θεραπεύω, ΔΕΝ κάνω καλά, ΔΕ φιλοξενω.. ή καλύτερα ΕΓΩ αδιαφορώ… και όχι μόνο στο ΕΣΥ… γενικότερα στην καθημερινή ζωή μας… στο ΕΜΕΙΣ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δε μας απασχολεί τώρα..

συμφωνώ.. έγιναν προσλήψεις… ποιος φταίει; οι πολιτικοί, οι διοικητές, τα “μέσα” που ΕΣΥ βγάζεις.. που ΕΜΕΙΣ εκλέγουμε… λυπάμαι που ο κανακάρης σου δε θα βρει αμέσως δουλειά, γιατί κανένας μας δε θα βρει, αλλά δε φταίνε αυτοί μόνο…

Ας μη σχολιάσω και το πνεύμα μας.. σαν ορθόδοξοι χριστιανοί που είμαστε.. και το φωνάζουμε… βέβαια… τους αγαπάμε όλους… με εξαιρέσεις…

Αρκετά…

Καλό ξημέρωμα!

Κενό

“Βάλε φωτιά σε ό,τι σου καίει, ό,τι σου τρώει την ψυχή” λένε οι “Τρύπες” στο διάσημο και όμορφο τραγούδι τους “Γιορτή”. Μπορείς; Δε μπορείς… Συνεχίζεις, διότι η φωτιά θα κάψει όχι μόνο το σαράκι αυτό που κατασπαράζει τις σκέψεις σου και σε γεμίζει ενοχές, αλλά ίσως και τον ίδιο σου τον εαυτό. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσεις να ανέχεσαι την ίδια συμπεριφορά ή αν θα αντισταθείς σε αυτή, καθώς σε φθείρει…

Τόσα χρόνια έκανα ό,τι ήθελαν οι άλλοι.. ένιωθα ενοχές και τύψεις αν δεν τους ακολουθούσα στο αγαπημένο στέκι τους, θα συμφωνείς, παρά τη γκρίνια σου,  για να μη χαλαστεί ” η παρέα”, για να περάσουν αυτοί καλά.. ίσως ο τρόπος τους, ίσως η συμπεριφορά τους…δεν ξέρω… ειλικρινά δεν ξέρω… αν όμως αντισταθείς δε θα απομονωθείς;

..

να και μία ανάρτηση στην οποία επιζητώ τις απόψεις σας…. βοήθεια… ευλαλια….

Συγχαρητήρια!

Όλη μέρα περίμενε αυτή τη στιγμή, να γυρίσει σπίτι, να καθίσει στον αναπαυτικό μικρό καναπέ του και να φάει το δροσερό παγωτό του. Έκανε πολύ ζέστη, 27 βαθμούς έλεγαν οι προβλέψεις… το πρωί μέσα στο άγχος να τα προλάβει όλα, μαθήματα, δουλειές, κανενα καφεδάκι στα γρήγορα με την παρέα του και επομένως το μικρό μα απολαυστικό ταξίδι του μακριά από τη συνήθεια της ημέρας…Άνοιξε το καπάκι από το κρεμώδες παγωτό, πήρε ένα φρεσκοπλυμμένο κουτάλι και πάτησε το μαγικό πλήκτρο για να ανοίξει το χαζοκούτι.

Πορείες, τίποτα το ασυνήθιστο, πρόσωπα γεμάτα αγανάκτηση, οργή, θυμό, απογοήτευση, θλίψη κρατώντας σημαίες, πλακάτ με συνθήματα και έχοντας μία δύναμη τις φωνές τους και την αλληλεγγύη τους φώναζαν στους δρόμους για τα μέτρα… για τα σκληρά μέτρα του ΔΝΤ. Καλά έκαναν! Δίκαιο είχαν μέχρι που σταμάτησε η ειρηνική διαδήλωση… εκεί έγινε κάτι το απαράδεκτο, κάτι απίστευτο… τέσσερις ψυχές, τέσσερα θύματα στο βωμό της ελευθερίας.. και ρωτάω εγώ τώρα, είναι ελευθερία αυτό..; τέσσερα θύματα στο βωμό της επανάστασης ενάντια σε αυτό που ούτως ή άλλως θα καταστρέψει ζωές παίρνοντας περιουσίες…. τέσσερα θύματα για τη φωτιά…

Χάθηκε ο οίκτος πλέον από τα πρόσωπά μας… ε ναι τελικά έτσι κατάντησε ο άνθρωπος ένα απάνθρωπο πλάσμα με δύο χέρια και δύο πόδια έτοιμο να ριμάξει για να πετύχει το σκοπό του… μπράβο μας. Μπράβο σε όλους μας γιατί τέτοια άτομα είμαστε και τέτοια παιδιά θα μεγαλώσουμε.

Συγχαρητήρια κύριοι βουλευτές για την παιδεία, συγχαρητήρια κύριοι γονείς για τα παιδιά σας, συγχαρητήρια κύριοι εργοδότες για την εκμετάλευση και συγχαρητήρια εαυτέ μου για την παθητικοποίησή σου. Όχι δεν τους βάζω όλους στο ίδιο καλούπι, τους περισσότερους όμως…

Η βόλτα

Απόψε χρειάστηκα να περπατήσω. Το είχα ανάγκη μετά από τις φουρτούνες της σημερινής μέρας. Ήθελα να δω τον κατάμαυρο ουρανό, τα πολύχρωμα φώτα της λεωφόρου και τις ορδές των αυτοκινήτων να με προσπερνούν. Όλοι γυρίζουν σπίτια τους αδιαφορώντας για το τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους. Αδιαφορώντας για το αν κάποιος πονάει, γελάει ή κλαίει. Δυστυχώς εκεί έχουν φτάσει οι κοινωνίες μας, στο να γίνουμε τα χειρότερα και πιο απάνθρωπα θηρία της φύσης. Κοιτάμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας εξασφαλίζοντας την επιβίωσή μας χωρίς να μας ενδιαφέρει η γυναίκα που έπεσε από το πεζούλι ή το παιδί που έχασε τους γονείς του, παρά μόνο ο δρόμος μας.

Κάποιοι λένε είναι μακρύς και άλλοι μικρός. Κανένας δεν ξέρει τις ακριβείς διαστάσεις του σε μήκος… μερικά μετρα; ίσως κάποια χιλιόμετρα παραπάνω… Τι σημασία έχει; Περισσότερο με νοιάζει το πλάτος του… Οι εμπειρίες που σου δίνει αυτός ο δρόμος… Μπορεί να είναι μεγάλος και στενός.. τι εμπειρίες να σου δώσει; Από την άλλη μπορεί να είναι μικρός και πλατύς, γεμάτος πρόσωπα, χαμογελαστά και μη, άψυχα αντικείμενα και ανάμεικτα συναισθήματα… Αυτός μάλιστα, αυτός  είναι δρόμος! Χαμογελάω….

Στρίβω το κεφάλι στα αριστερά μου. Το πάρκο σφίζει από τις φωνές και τα ουρλιαχτά των χαρούμενων παιδιών και τις συζητήσεις των μανάδων τους. Ζωηρές συζητήσεις συνοδευόμενες από πολλά επιφωνήματα και γέλια… Τι να κρύβουν άραγε αυτές οι γυναίκες και δεν το μαρτυράνε; Τι να έχουν περάσει και τι θα περάσουν ακόμα μέχρι τα τόσο δα μικρά παιδιά να μεγαλώσουν και να ανησυχούν και αυτά για τον κόσμο ή καλύτερα για τις δουλειές τους;…

Συγνώμη παρέλειψα το πιο σημαντικό από όλα! Πλέον το γρασίδι και τα δέντρα που τους συντρόφευαν από μικρά παιδιά, θα πάψουν να είναι κολλητοί τους. Το δέντρο θα είναι δέντρο και το γρασίδι γρασίδι ακολουθούμενο από την εντολή “Μην πατάτε το πράσινο”, μία εντολή ξεχασμένη ανάμεσα στις σκόρπιες και παγερές λέξεις των νόμων και των κανόνων της πολιτείας. Λίγο σεβασμός!… Τίποτα.. Το γρασίδι πονάει!… Τίποτα!… Φυσικά και τίποτα… δεν τα νοιάζει πλέον το γρασίδι, αφού είναι πράσινο και όχι χρυσό, δεν τους νοιάζει το δέντρο, καθώς τα κλαδιά του στολίζονται από ταπεινούς καρπούς και όχι από ευρώ ή άλλα νομίσματα…

Ναι λοιπόν εκεί έχουμε καταντήσει… όλα το χρήμα… πουλάω και αγοράζω τα πάντα… ό,τι δε μου αποφέρει λεφτά, απλά δεν υπάρχει για μένα.. έτσι σκεπτόμαστε εμείς…

Και από την άλλη γκρίζες πολυκατοικίες, παλιά κουφώματα, στενά μπαλκόνια… μίζερη που είναι η ζωή μας… Δουλειά σπίτι δουλειά σπίτι δουλειά σπίτι… κουράστηκα! θα τα παρατήσω όλα, θα σηκωθώ θα φύγω… εγώ στο γρασίδι ανήκω, όχι στο τσιμέντο… αλλά το ξέχασα, έτσι είμαστε εμείς…

Σκύβω το κεφάλι γεμάτος απόγνωση και σκέψεις. Πολλές σκέψεις για όλα όσα συμβαίνουν τώρα και τις επιπτώσεις τους. Πράγματα στα οποία εμείς οδηγηθήκαμε και έγιναν πραγματικότητα. Τελικά, πόσο ζώα μπορούμε να είμαστε;

Συνεχίζω και περπατάω… γυρίζω σπίτι, κουράστηκα… μόνη μου συντροφιά οι λάμπες που τρεμοπαίζουν στην παρουσία μου…

Υποσχέσεις…

Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσες φορες καθημερινά ακούμε τη λέξη “υπόσχομαι” που συνοδεύεται τόσο έντιμα όμορφα και πιστά από την άλλη λέξη “σου”;  Πολλές από διαφορετικά άτομα… τα εμπιστευόμαστε… χωρίς λόγο.. χωρίς αιτία χωρίς κανένα δισταγμό και αμφιβολία… ίσως μία μικρή στην άκρη άκρη του μυαλού μας που δε θέλουμε να υπάρχει… ή τουλάχιστον κάνουμε πως δεν είναι εκεί… είναι απλά η φαντασία μας..

το πρόβλημα είναι όταν η φαντασία γίνεται πραγματικότητα.. εκεί σταματάει ο χρόνος… σταματάνε οι εποχές… και εστιάζεις στις λέξεις “σου είπα ψέματα” ή απλά βλέπεις κάτι που κατευθείαν αναποδογυρίζει την κοσμοθεωρία σου… ναι ναι… αυτή η αμφιβολία γίνεται τερατώδης… κατακλύζει τις σκέψεις και το μυαλό σου… αδρανοποιήσαι.. δε μπορείς να αρθρώσεις λέξεις… φωνάζεις, κοκκινίζεις, συγχύζεσαι, τσατίζεσαι, λυπάσαι, χτυπάς, κλαίς, τσιρίζεις και μετά ξανά από την αρχή (ίσως σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) απλά βγαίνουν από μέσα σου… ένας λυγμός και μία λέξη… “γιατί”…. ένας λυγμός και μία μαχαιριά πισώπλατη… και σκέφτεσαι σενάρια… και δημιουργείς λαβυρίνθους στο άβατο της καρδιάς σου….

Γιατί γιατί γιατί….

Γιατί είναι στη φύση του ανθρώπου να αγαπά το απαγορευμένο… να λατρεύει το “μη” το “όχι” και το “δεν”…. να επιχειρεί συνεχώς να ξεπεράσει τα εμπόδια που τον κρατούν δέσμιο των συγκυριών.. να νιώσει ανεξάρτητος, ελεύθερος… ελευθερία όμως δεν είναι η καταστροφή… δεν είναι η αδιαφορία… η αναισθησία…

δε μπορείς να παραβιάζεις την ελευθερία του άλλου ούτε να βιάζεις τα συναισθήματά του….

τότε… γιατί υπόσχεσαι;

Υ.Γ. Η υπόσχεση είναι γένους θηλυκού.

Έρωτας…

” Με κοιτάς… σε κοιτώ… και μετά σιωπή…” κάπως έτσι δεν ξεκινούν οι μεγάλοι έρωτες; Τα μεγάλα βάσανα της καρδιάς, της ψυχής, του μυαλού και του πνεύματος… Δεν είναι τυχαίο ότι αμέτρητα ποιήματα και γνωμικά είναι αφιερωμένα σε αυτό το περίεργο συναίσθημα, χαράς, πίεσης, φόβου, έλλειψης και συγκίνησης που νιώθουν οι περισσότεροι από εμάς… Ο ίδιος ο Ελύτης έγραψε το πασίγνωστο “Μονόγραμμα”, ένα από τα πιο ερωτικά ελληνικα ποιήματα που αληθινά συγκινεί, ενώ ο Ρίτσος δημιούργησε ολόκληρη ποιητική συλλογή με τίτλο “Τα ερωτικά”.

Μετά τον έρωτα; Η αγάπη… το να νοιάζεσαι για κάποια/ον, το να πληγώνεσαι όποτε στενοχωριέται και να πετάς από τη χαρά σου όταν βλέπεις το χαμόγελό της/ου, το να καταλαβαίνεις τι αισθάνεται ο άλλος εκείνη τη στιγμή μόνο από το βλέμμα και το άγγιγμα να σου δίνει φτερά. Ο χρόνος να χάνεται όταν είστε αγκαλία και οι λέξεις να χρωματίζονται όταν μιλάτε. Εξάλλου “Η αγάπη δεν είναι να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο, αλλά να βλέπουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση “, σύμφωνα με τον Antoin de Saint – Exupéry.

Ρώτησα ένα λουλούδι, ένα πουλί και έναν άνθρωπο τι είναι η αγάπη,

και το λουλούδι άνθισε,

το πουλί κελάηδησε

και ο άνθρωπος δάκρυσε.

Oνειρεύομαι, άρα υπάρχω

“I have a dream…” (Έχω ένα όνειρο) ήταν η κυρίαρχη φράση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ενός ανθρώπου που πρωτοστάτησε στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των μάυρων στην Αμερική και δεν ήταν ο μόνος που είχε όνειρα. Καθημερινά μικροπράγματα μας ξυπνούν μία ιδέα, ένα όραμα που μεγαλώνει και γίνεται όνειρο. Προσπαθούμε να το πραγματοποιήσουμε… συχνά καταφέρνουμε να το κάνουμε και άλλες φορές όχι… δεν είναι κακό να ονειρευόμαστε, να πετάμε στα σύννεφα, αρκεί να μην πέσουμε απότομα από εκεί…

Ο Walt Disney κάποτε είπε ” Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς και να το κάνεις” και είχε πράγματι δίκαιο. Όλα ξεκινούν από μία σκέψη που εξελίσσεται σε όνειρο και στο τέλος σε πραγματικότητα. Το μόνο που απαιτείται είναι εμείς να πιστεύουμε στον εαυτό και τις δυνατότητές μας χωρίς να ξεχνάμε όμως ποιοι είμαστε και τι επιθυμούμε να κάνουμε ή τι ευχόμαστε να κάνουμε… Πιστεύω τα όνειρα δείχνουν, ό,τι λείπει από τη ζωή μας… Αποτελούν τους πιλότες του αεροπλάνου της ζωής, διότι με βάση αυτά πορευόμαστε και πραγματοποιούμε ό,τι “μας καίει”… Είναι αυτά που κρατούν την ελπίδα δυνατή, διατηρούν τη φλόγα της πεποίθησης ότι όλα θα πάνε καλά και έτσι θα γίνει..

Τι γίνεται όμως όταν αυτοί οι συνοδoιπόροι σε απογοητεύουν; σε εγκαταλείπουν; δεν το βάζεις κάτω… προχωράς μπροστά.. έχοντας σαν πολεμιστές στο πλευρό σου την οικογένεια και τους στενούς φίλους σου, διότι εντέλει αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα σε στηρίξουν.. σε αυτούς θα πεις το πρόβλημά σου και θα περιμένεις τη συμβουλή τους… ούτε στο γείτονα, ούτε στον εαυτό σου, ούτε σε κάποιον τυχόντα το πρωί που γνώρισες στο λεωφορείο… Στους κολλητούς σου.

Τα όνειρα όμως σε αφήνουν όποτε εσύ τα αφήσεις, όποτε εσύ “κάνεις του κεφαλιού σου” αδιαφορώντας για συνέπειες και ήθη.. Όταν εσύ ακολουθείς τις ορμές και όχι την καρδία…

“Συμφωνία” της Κοπεγχάγης

Παρακάτω είναι ένα κείμενο που εξέδωσε η WWF μετά την αποτυχημένη συνδιάσκεψη στη Δανία. Αξίζει να το διαβάσετε

Φίλες και φίλοι,

Πηγαίνοντας στην Κοπεγχάγη, γνωρίζαμε τις δυσκολίες που μας περίμεναν. Ελπίζαμε όμως και παλεύαμε με όλες μας τις δυνάμεις έως την τελευταία στιγμή για τη δημιουργία μιας όσο το δυνατόν καλύτερης συμφωνίας μεταξύ των 193 κρατών του ΟΗΕ, μιας συμφωνίας που θα συγκρατούσε την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω από τους 2^ο C, μιας συμφωνίας που θα έδινε δικαίωμα στην ελπίδα για τις μελλοντικές γενιές και τον πλανήτη.

Αυτή η συμφωνία δεν ήρθε ποτέ. Αντιθέτως, καταλήξαμε σε ένα άνευρο κείμενο μη-συμφωνίας, το οποίο αναφέρεται γενικόλογα και αόριστα στην ανάγκη μείωσης των εκπομπών, ώστε η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας να μην υπερβεί τους 2^οC, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα. Τι ειρωνεία! Την ίδια στιγμή που «έκλεινε» το κείμενο, το οποίο για τυπικούς και μόνο λόγους ονομάστηκε «συμφωνία της Κοπεγχάγης», ένα άλλο κείμενο είχε προλάβει να κάνει τον γύρο του κόσμου. Προερχόταν από τον ΟΗΕ και έδειχνε ότι, βάσει των δεσμεύσεων που έχουν σήμερα αναλάβει οι χώρες, οδηγούμαστε σε αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά τουλάχιστον 3^οC.

Υπήρξαν πολλοί παράγοντες που συνετέλεσαν στην αποτυχία της Κοπεγχάγης. Θα πρέπει να μαζέψουμε τις δυνάμεις μας, να αφήσουμε λίγο χρόνο πριν αποκρυσταλλώσουμε την άποψή μας για τα ακριβή αίτια της αρνητικής κατάληξης στην Κοπεγχάγη. Παρόλα αυτά, μπορούμε σήμερα να κάνουμε μια πρώτη εκτίμηση για τους αρνητικούς πρωταγωνιστές της συνδιάσκεψης:

1. ΗΠΑ – Κίνα. Οι δυο μεγάλοι ρυπαντές του πλανήτη, που μαζί ευθύνονται για το 42% των παγκόσμιων εκπομπών, έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους για να παγώσουν την πρόοδο των διαπραγματεύσεων, αναλισκόμενοι σε ζητήματα τυπικών διαδικασιών παρά ουσίας. Είναι οι δυο χώρες που πρωτοστάτησαν, μαζί με την Βραζιλία, τη Ν. Αφρική και την Ινδία, στη συγγραφή του κειμένου που αναφέρθηκε προηγουμένως.

2. Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι διχογνωμίες στους κόλπους της ήταν γνωστές εδώ και καιρό. Αυτό που δεν περιμέναμε όμως, ήταν η ολική κατάρρευση της δυναμικής της και η απίστευτη δυστοκία που επέδειξαν χώρες-κλειδιά στους κόλπους της. Για παράδειγμα, η Δανία ήταν η αρνητική έκπληξη. Όχι μόνο γιατί απέτυχε στη διοργάνωση της συνδιάσκεψης, αλλά και γιατί φρόντισε μέσω των παρεμβάσεων του Πρωθυπουργού της, κ. Ράσμουσεν, να χαμηλώσει από την πρώτη στιγμή τον πήχη των προσδοκιών. Στη μάχη της κλιματικής διπλωματίας, η ΕΕ έχασε με εκκωφαντικό τρόπο.

3. Ηνωμένα Έθνη. Η συνδιάσκεψη έπρεπε να καταλήξει σε ένα κοινό ανακοινωθέν-συμφωνίας, υπό την σκέπη του ΟΗΕ, που θα υπέγραφαν οι 193 χώρες που μετείχαν. Ο ΟΗΕ όμως επέδειξε τρομακτικές αδυναμίες στη διαχείριση του ζητήματος και αφέθηκε να παρασυρθεί σε έναν καταιγισμό παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ των πιο ρυπογόνων χωρών του κόσμου.  Η αποτελεσματική παγκόσμια διακυβέρνηση για ένα τόσο κρίσιμο θέμα, όπως η κλιματική αλλαγή, παραμένει κυρίαρχο ζητούμενο μετά την αποτυχία της Κοπεγχάγης.

Σε αυτά ας προσθέσουμε και το ανεπίτρεπτο -όσο ανεξήγητο- γεγονός του αποκλεισμού των μελών μη κυβερνητικών οργανώσεων από τους χώρους της συνδιάσκεψης. Συνολικά, από τα τουλάχιστον 15.000 μέλη ΜΚΟ που βρίσκονταν μέσα στο Bella Center – ενημερώνοντας, πιέζοντας και δουλεύοντας εξουθενωτικά για μια καλή συμφωνία – μόλις 70 έως 90 έμειναν εντός του χώρου, τις δυο τελευταίες και κρίσιμες ημέρες των συζητήσεων. Οι επίσημοι λόγοι ήταν η ασφάλεια των ηγετών και η έλλειψη χώρου. Οι πραγματικοί λόγοι, όμως, θα πρέπει να αναζητηθούν περισσότερο στην ανάγκη εκμηδένισης της δυναμικής που είχαν επιδείξει όλες αυτές τις μέρες τα μέλη των ΜΚΟ. Μια κακή συμφωνία θα μπορούσε πιο εύκολα να επιτευχθεί (όπως και έγινε) αν απουσίαζαν από τις αίθουσες οι φωνές της κοινωνίας των πολιτών.

Αναφορικά με την Ελλάδα και τον ρόλο που διαδραμάτισε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, μένουμε με μια γλυκόπικρη γεύση. Η στάση της Ελλάδας, που για πρώτη φορά μετείχε με τόσο πολυπληθή και καταρτισμένη αντιπροσωπεία, ήταν εποικοδομητική, με σημαντικές προτάσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως π.χ. η αύξηση του στόχου μείωσης των εκπομπών της ΕΕ σε 30% έως το 2020 ή η κατάληξη σε μια νομικά δεσμευτική συμφωνία. Δυστυχώς, αυτή η ευχάριστη έκπληξη δεν συνδυάστηκε με ένα θετικό αποτέλεσμα. Ευτυχώς, η Ελλάδα φαίνεται να βγαίνει από τη λογική και νοοτροπία του «μαύρου περιβαλλοντικά προβάτου». Αξίζει να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά, στην εθνική αντιπροσωπεία προσκλήθηκαν να συμμετέχουν και εκπρόσωποι ΜΚΟ Έτσι, και το WWF Ελλάς συμμετείχε στην εθνική αντιπροσωπεία, καλύπτοντας όμως τα δικά του έξοδα.

Εν κατακλείδι, στην Κοπεγχάγη όλοι οι πολίτες του κόσμου χάσαμε μια μεγάλη μάχη, όχι τον πόλεμο. Οφείλουμε να παραμείνουμε στις επάλξεις, υπερασπιζόμενοι τις επόμενες γενιές, το περιβάλλον και την ευημερία του συνόλου των ειδών του πλανήτη. Εξάλλου, οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν και του χρόνου, μιας και έχουν μείνει ανοιχτές όλες οι διαδικασίες για τη διάδοχο κατάσταση του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα για μια φιλόδοξη και ουσιαστική νέα παγκόσμια συνθήκη μείωσης των εκπομπών. Αυτό σημαίνει ότι τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαία η κινητοποίηση των περιβαλλοντικών οργανώσεων και πολύ περισσότερο των πολιτών ανά τον κόσμο.

Το 2010 μπορεί να γίνει ένα νέο ορόσημο για τα περιβαλλοντικά κινήματα, αν ξεπεράσουμε γρήγορα την πικρία που μας άφησε η Κοπεγχάγη και δουλέψουμε με αφοσίωση για την εγκαθίδρυση μιας νέας ελπιδοφόρας συμφωνίας για το κλίμα. Σε αυτόν τον αγώνα σας χρειαζόμαστε δίπλα μας. Η φωνή και δύναμη του WWF Ελλάς είστε εσείς, οι καθημερινοί πολίτες που στηρίζετε ηθικά και οικονομικά την οργάνωση.

Μείνετε μαζί μας, γιατί το κλίμα είναι στο χέρι όλων μας,

Δημήτρης Καραβέλλας γενικός διευθυντής του WWF Ελλάς

Και ναι τα νέα είναι ευχάριστα… Με μεγάλη χαρά οι ηγετες του κόσμου που νοιάζονται για εσάς σας ανακοινώνουν ότι στο μέλλον – αν υπάρχει για εσάς μέλλον- θα υποφέρετε. Καλή σας νύχτα

Έρχονται Χριστούγεννα…

Ναι έρχονται Χριστούγεννα… μία από τις ωραιότερες γιορτές, καθώς κάθε πόλη, σαν τη Σαλόνικα, φοράει τα καλά της… ορδές βαρβάρων στις αγορές να βρουν το ιδανικό δώρο και παιδιά να ζητούν αλλοτε αυτοκινητάκια και άλλοτ ρομποτ από τον Αη-Βασίλη… η οικογένεια μαζι στο τραπέζι και τρώνε τη γαλοπούλα κτλ κτλ κτλ….

Ας ξυπνήσουμε όμως λίγο… τα Χριστούγεννα δεν είναι τα δώρα, δεν είναι το δέντρο, ούτε η πεντανόστιμη γαλοπούλα. Χριστούγεννα είναι το να δινεις χωρις να ζητας αντάλλαγμα την καρδιά και την ψυχή σου, είναι τα χαμόγελα στα πρόσωπα των αθώων παιδιών, οι χιλιάδες φωνές που ζητούν τη βοήθειά μας, ενώ εμείς μαλώνουμε για τα στολίδια που θα μπουν στο δέντρο…

Τελικά… πόσο εμπορευματοποιημένη μπορούμε να κανουμε τι ζωή μας;