Yann Tiersen

Πρόσφατα μία ψυχή όμορφη, γλυκιά, αθώα που μπορεί και με ταξιδεύει, μου χάρισε ακόμα ένα ταξίδι… μουσικό αυτή τη φορά, από το Γάλλο συνθέτη Yann Tiersen (συνθέτης soundtrack της ταινίας Amelie)… Δύο από τα ωραιότερα κομμάτια του…

Όρια

Είναι περίεργο το αίσθημα του να ανήκεις κάπου… όμορφο και ταυτόχρονα τόσο επικίνδυνο… Η ομάδα που ανήκεις σε εκθειάζει.. γεμίζει το μυαλό σου με κοσμητικά, τιμητικά επίθετα και σε ανεβάζει στο βάθρο… μέχρι πότε; Ποιο είναι εκείνο το χρονικό σημείο που θα πέσεις απότομα; Που θα προσγειωθείς στην πραγματικότητα; Γενικευμένα άνευ περιεχομένου ερωτήματα ίσως, απλά για να γεμίσουν σειρές, αρκετά όμως για να αποτελέσουν μία εισαγωγή για τα παρακάτω.

Όχι αυτό… ναι εκείνο… ίσως αυτό… μπορεί εκείνο… έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Με αυτόν τον τρόπο σκεφτόμαστε και με αυτόν δρούμε… θέτοντας όρια και στόχους. Όποιος πει ότι δεν έχει όρια μάλλον έχει χάσει τον εαυτό του ή απλά – το πιθανότερο- ψεύδεται. Όρια καθημερινά στους τρόπους μας και στα ήθη μας, στους στόχους και τις επιδιώξεις μας…οι επιλογές μας είναι και τα όριά μας. Αν επιλέξεις να ακολουθήσεις ένα μονοπάτι έχεις θέσει ένα όριο στον εαυτό σου να ακολουθήσεις αυτό το μονοπάτι ανεξάρτητα από το αν βρεις στο δρόμο σου διαφορετικές επιλογές που θα κάνεις και θα θέσεις εκ νέου διαφορετικά όρια. Μπορεί φυσικά να κάνω και λάθος… όμως στην περίπτωση της “ομάδας” έθεσα όρια ή προσπάθησα τουλάχιστον.

Πίστευα ότι έκανα ό,τι ήθελα για έναν σκοπό όχι για μένα, μα για το “κοινό καλό”.. Όσο περνούσε ο καιρός είχα αρχίσει και κουραζόμουν, συνεχίζοντας όμως απτόητος τις ενέργειές μου ή καλύτερα υποχρεώσεις μου, αφού πλέον αυτό είχαν γίνει… Οι απαιτήσεις μεγάλωναν, μα εγώ γινόμουν μικρότερος.. Είχα αρχίσει να χάνω τον εαυτό μου, να χάνω τις πεποιθήσεις μου και τις αρχές μου.. Τότε είπα να σταματήσω, ούτως ή άλλως δε μπορούσα να συνεχίσω όπως πριν ή καλύτερα να συνεχίσω γενικότερα με αυτές τις δραστηριότητες…στο τέλος θα χανόμουν..

*ΓΚΝΤΟΥΠ*

Ναι εδώ.. προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα και κάποιο άτομο δίπλα σου, αλλά ίσως και το σαράκι μέσα σου κουνούν το κεφάλι τους με υπεροψία και χαμογελούν πονηρά, λέγοντάς σου “στα ‘λεγα εγώ”.. έλα μου ντε που εγώ δεν τα άκουγα…

Ας επανέλθω.. η προσγείωση λοιπόν ήταν αρκετά απότομη.. άτομα που μιλούσαν μαζί σου, γελούσαν με τα αστεία σου, σου έλεγαν καλημέρα με χαμόγελο… πλέον ούτε που σε κοιτούσαν… τους άρεσες εσύ ή οι ενέργειές σου…; Το δεύτερο θα σκεφτείτε.. το δεύτερο θα μου πείτε.. ξέρω ξέρω… Τελικά η λέξη “Φίλος” είναι μεγάλη και πρέπει να χρησιμοποιείται σε ιδιαίτερες περιπτώσεις.. όχι ότι τους θεωρούσα φίλους μου… όμως ήταν κάτι παραπάνω από γνωστοί μου…

Αρκετά με τη γκρίνια μου!… Καλό απόγευμα!